Nahaha!

Antidepressiva. Nu ik dat woord wat vaker uitspreek dan voorheen, besef ik dat het helemaal niet klopt. De meeste mensen slikken het spul niet vanwege een depressie, maar vanwege angst en paniek.  Angst, paniek, depressie: het is me allemaal niet vreemd. Ik heb leren leven met het feit dat ik daar (mede door hersenletsel) gevoeliger voor ben en ik signaleer het snel en weet hoe ik ermee om kan gaan. Maar toen kwam 2020. Elke maand andere vrijheden, elk seizoen andere sentimenten daarover, luide bovenburen die vaker thuis zijn, weinig uitwijkmogelijkheden buitenshuis, minimaal sociaal contact, werken van achter een scherm. Een nieuwe baan, mijn moeder die plotseling geopereerd moest worden, mijn vriendin die haar baan verloor, de constante verandering van collega's in mijn team. Vrienden die ouders werden. Vrienden die miskramen kregen. En ik vergeet als ik dit straks af heb vast nóg wat veranderingen. Er gebeurde "gewoon" veel, en er ging ook veel niét door. Mijn he...

Omdat er ook gewoon voordelen waren in het kader van mijn hersenletsel: - afspreken met vrienden is rustiger doordat we wandelen of bij iemand thuis zijn, in plaats van op een terras in de stad. - de oude binnenstad is doordeweeks zo rustig dat het zowaar fijn is om daar doorheen te wandelen. - mijn medicijnen kunnen in een kluisje worden gelegd om op te halen, in plaats van heel lang wachten bij de apotheek met piepjes, gesprekken die ik meekrijg, en soms iets teveel ongevraagd advies van een apotheker. - wachten bij de dokter, tandarts en andere hulpverlening duurt korter doordat er van je wordt gevraagd kort van tevoren te komen. Buiten wachten is opeens niet meer zo raar. - er is niet zoveel om af te zeggen. Persoonlijk vind ik dat super jammer, maar het geeft ook wel rust dat ik in de tuin bezig ben of een boek lees en nooit denkt: oh, had ik maar de energie om naar een feest te gaan. Dat feest is er toch niet! - er is veel begrip voor als ik (werk)dingen vanuit huis w...

Soms kun je nog zo je best doen, maar lopen dingen niet zoals je wilde, verwachte, hoopte, droomde, dacht.  In het najaar van 2017 klapte ik, na zeven jaar geletseld doorwerken, in elkaar. Het was op. Ik had mezelf bewezen dat ik hard kon werken. Zó hard dat niemand aan me zou merken dat ik hersenletsel heb.  De twee jaren die volgden, bestonden uit heel veel thuis zijn. Oordoppen in, weinig tv, te weinig concentratie voor lezen. Middagdutjes, mezelf leren haken (je moet toch iets) terwijl mijn vriendin het WK keek. Twee keer per week naar het ziekenhuis voor revalidatie. Therapie. Loopbaanoriëntatie. Beginnen met twee uurtjes werken in een week.  Sociaal gezien leefde ik niet zo heel hard in die twee jaar. Ik miste mijn sociale leven, maar het was voor de lange termijn even beter om vrienden gereguleerd te zien, één voor één. Ik heb bruiloften van heel goede vrienden afgezegd omdat ik dat "niet aankon". Vreselijk. Na bijna twee jaar social distancing om mezelf weer een b...

Wij dertigers van deze generatie praten graag en veel over keuzestress en FOMO. En in dat opzicht denk ik soms, heel soms, dat er een glanzende keerzijde zit aan de medaille van mijn botte pech.  Meestal als ik leeftijdgenoten om me heen hoor klagen over vermoeidheid, geldstress of gebrek aan toekomstperspectief denk ik: denk eens na tegen wie je het hebt. Ik heb weinig kans op een echte carrière door blijvende schade die me lekker veel en onvoorspelbare episodes van vermoeidheid oplevert. Hou je mond toch, spuw je gal bij een ander. Maar zo werkt de wereld niet. Soms zullen mijn verhalen er bij een ander ook niet helemaal lekker in gaan. En ik wil ook dat vrienden zich bij mij vrij voelen om af en toe te ventileren; dat wil ik ook bij hun, daar ben je vrienden voor.  Ik wil verder komen in mijn leven. Ik kan alleen een leuk leven hebben als ik niet steeds tegen muren op loop. Dus moet ik de weg zien te vinden in mijn eigen gangenstelsel, me niet mee laten nemen in de sent...

Goed, ik zat in de auto naast mijn zusje na een fijne duinwandeling. Wandelen, dat is mijn levensredding in deze tijden. Ik wandel als ik te weinig energie heb én als ik hyper ben. Ik wandel als ik vrolijk ben (kijk hoe mooi, de lucht, het water en de bomen) en als het even niet zo best gaat - want bewegen, dat zorgt voor een herstart van lichaam én geest. Elke dag weer. Ik probeerde aan mijn zusje uit te leggen dat deze tijd me moe maakt, vermoeider dan normaal nog. Maar ik kon het niet uitleggen. Als iedereen om je heen ook constant in de "omschakelmodus" zit, lijkt het wel alsof niemand zich dáár nog bewust van is, er niet bij stil wil staan hoe ondoenlijk dat is op termijn. En dus kon ik het niet uitleggen. Hoe elke paar weken nieuwe informatie opnemen en doorvoeren wat wel en niet mag moeilijk is voor mijn hoofd. Dat ik zelf moet beslissen of het echt nodig is om op kantoor te werken, en dat het in mijn hoofd niet lukt om thuis te ontspannen als ik daar ook werk. Hoe ...

Ik luister niet zo vaak podcasts. Ik geloof dat ik niet zo goed ben in het luisteren naar iets dat niet echt hier is. Bij luisterboeken haak ik na tien minuten gewoon af, terwijl ik van verhalen houd: ik kan niet meer opletten. En het allerergste is dat ik de online vergaderingen van mijn werk ook moeilijk kan volgen op de momenten dat anderen een verhaal afsteken - dat is dus het grootste deel van de tijd. Alsof de vibraties van de lucht om me heen nodig zijn om informatie niet alleen mijn oren te laten bereiken, maar ook mijn hersenen. Ik moet dan heel actief meedoen: notuleren (veel te intensief voor mijn hoofd) of zelf ook bijdragen (leuk, maar dan voel ik me weer zo aanwezig). Is dat een hersenletselding? Ik weet het niet. Bellen kan ik wel, heel gezellig en "echt" vind ik dat zelfs, maar de wereld om me heen lijkt dat te vinden van videobellen. En dat bezorgt mij dan weer veel prikkels. Met een beetje moeheid erbij heb ik ook al meermaals mijn telefoon uit mijn handen l...

Het was me de dag wel weer, zo'n persco-dagje. Na een paar jaar training in vallen en opstaan (ook wel Leven Met Hersenletsel genoemd) maken ze mij de pis niet meer zo snel lauw. Zo eens in de maand is er een uurtje dat iedereen schijnt te Moeten Zien: De Persconferentie. Als je dingen in de wereld al niet begreep, dan heb je er na dat Moment nog wel wat levensvragen bij gekregen. Ik ben geen ziener en mijn leven in coronatijd is zeker niet gemakkelijk, maar mijn oplossing voor het voorkomen van nóg meer vragen, de daarbij horende zoektocht, de paniek en angst en het cynisme (enz. enz. enz.) is: bekijk de persconferentie niet. Volg géén nieuws. Roep heel hard om je heen dat je bewust geen nieuws volgt omdat het je triggert - zo wordt het ook nauwelijks mondeling aan je medegedeeld wat voor vreselijke sentimenten er spelen. Vraag iemand in je omgeving om je een seintje te geven als zo'n conferentie eraan komt, en zoek achteraf de nieuwe regels op. Als die nieuwe regels er zi...