Nahaha!

Hersenletsel betekent nooit wakker worden met een volle accu, emoties die je moeilijk in toom kunt houden, weinig concentratie, een haperend geheugen, de meest simpele woorden waar je zelfs als neerlandicus niet op komt, en nog wat beperkende zaken. Maar vooral overprikkeling ligt altijd op de loer, en die is killing. Die zorgt voor pijn en misselijkheid en blessures en ernstiger klachten als je niet naar de signalen van je lijf leert luisteren. Zeven jaar lang negeerde ik alle signalen. Inmiddels kan ik er niet meer omheen: ik moet in het tempo van mijn beschadigde hersenen leven. Ik moet vaker wel dan niet mijn best doen om niet gefrustreerd of verdrietig of paniekerig te raken. Want de wereld draait door en ik moet, op mijn eigen manier, nog steeds mee. Erg? Je verzint steeds weer iets ter compensatie van je beperkingen. Je plant je leven steeds meer. Maar helaas streep je daarmee ook steeds meer elementen in je leven weg als “onmogelijk, véél teveel”: uitgaan, jouw teamsport...

Knowing you can always count on me, for sure That's what friends are for For good times and bad times - Dionne Warwick Aankomend weekend trouwt een dierbare vriendin. Een fantastische dag moet dat worden: een kasteel, twéé jurken, heel veel vrienden… Ik wil er geen minuut van missen. Maar ik moet wel. Wil ik de hele dag volhouden, dan moet ik deze week een streng rust-reinheid-regelmaatregime aanhouden. Elke middag na de lunch naar bed. Elke avond op tijd erin. Goed eten. Elke dag minimaal één dagdeel een groot kruis in de agenda (de meeste dagen tellen twee kruizen). Veel naar buiten. Veel ontspannen. Alles op tijd bedenken. Overal op anticiperen. Geen spontane uitschieters. Want ik wil er geen minuut van missen. Maar wil ik er niet ook nog een week van moeten bijkomen, dan moet dat dus wel. Ik maak me al maanden zorgen over hoe ik deze dag ga doortaan. En daar heb ik van geleerd. Ik dacht dat ik deze vriendin zou belasten met een ‘onnodige taak’, maar ik heb haar gebeld en de...

Ken je dat? Dat je je smartphone zo’n twee jaar hebt en dat je batterij sneller leeg loopt. Dat je apps trager werken: hij moet nét wat vaker aan de lader dan praktisch is. Soms, bij stom toeval, laadt het oudje supersnel op en na een bemoedigend klopje en wat gezonde WiFi gaat het internet, zij het sporadisch, als een speer. Maar eigenlijk weet je: het ding is aan vervanging toe. Ik ben nog maar 30, maar mijn hersenpan werkt zo. Er valt niks te vervangen, zelfs geen nieuwe batterij te plaatsen. De rest van mijn leven moet ik het hiermee doen. Sommige ochtenden moet ik opstarten met 60%, of 30. Ook als ik de hele nacht aan de lader heb gelegen. Er is geen peil op te trekken. Bijna alle dagen is er ’s middags een siësta nodig. Dat is soms super frustrerend.