Nahaha!

Waar veel mensen die met een niet-zichtbare aandoening kampen, over klagen, is dat er zo weinig erkenning is. Dat mensen om hen heen niet snappen waar ze last van hebben en wat voor invloed dat op hun leven heeft. allereerst: daarover blijven klagen lijkt me wel de minst effectieve weg om te bewandelen. Mensen die er al niks van snapten, krijgen nu een gouden kans om je weg te zetten als klager, en mensen die er moeite voor deden om je te begrijpen, voelen zich hoogstwaarschijnlijk gekrenkt - niet de beste motivator. Maar natuurlijk kom ik dat ook tegen: onbegrip, en daarmee vaak gepaard gaand gebrek aan erkenning. dat kan erg pijnlijk zijn. Wat ik echter nóg moeilijker vind, is de ‘herkenning’ die sommige mensen aan em teruggeven. Dat je moe bent, dat je snel overprikkeld bent, dat je moeilijk kunt schakelen, dat je lontje korter wordt, dat je vroeger naar bed gaat, dat je pijn anders ervaart dan vroeger, dat je geheugen niet altijd even goed werkt, dat je je slecht kunt concentreren…...

Into each life some rain must fall but too much is falling in mine.  - Ella Fitzgerald Gisteren kreeg ik even een flinke klap in mijn gezicht. Opeens werd me duidelijk dat ik teveel dingen op mijn bordje had gehad om met één dagje structuur de boel weer op de rit te krijgen. Driemaal (klein) de verjaardag van mijn vriendin, het plotselinge overlijden van een jonge bekende, De Bruiloft mét jurkenstress, een veel te lang slepende blaasontsteking en dan ook nog fikse bijwerkingen van de antibiotica, nog wat van die intensieve evenementen, een paar knopen die moesten worden doorgehakt…Ik had geen ‘energOe’ meer. Ooit vertypte ik me in WhatsApp en werd ‘energie’ ‘energoe’. Sindsdien staat ‘energOe’ thuis voor het soort moeheid dat hoort bij de lege accu, mijn ‘hersenmoeheid’. Gisteren stopte de motor er even mee. Dat is in principe niet erg, ik ben daar inmiddels aan gewend en kan me er over het algemeen goed bij neerleggen (vind ik zelf – anderen om mij heen lijkt soms een ander...

Er is meer in het leven dan alleen je snelheid verhogen  - Mahatma Gandhi Om me heen is iedereen druk bezig met ambities. Extra studies, een nieuwe baan, promoties… Het zijn niet per se allemaal carrièretijgers, mijn vrienden en naasten, maar wel groeiers en bloeiers. We willen omhoog, naar de zon, we willen grotere bladeren, gekleurde bloesems, voedende vruchten voor anderen zijn. Afgelopen jaar moest ik terug naar mijn wortels. Niet zozeer mijn roots, hoor, maar eerder naar iets wat ik vergelijk met echte boomwortels: hoe diep steken die? Hoe gevoed is de aarde waaruit ik kan putten? Ben ik misschien doorgeschoten met groeien? Bij wind voelde ik dat ik zomaar om kon waaien. Ik moet contact houden met mijn wortels om te voelen hoe ik geaard ben. En hoe geaard ik ben, want dat ben ik. Ik leef grondig. Dat past bij mij, ook bij mijn eerdere, gezonde, versie. Er moest een hoop gesnoeid dit jaar, om voorlopig gezond te blijven. Sommige snoeisessies deden pijn. Veel pijn vooral ...

Knowing you can always count on me, for sure That's what friends are for For good times and bad times - Dionne Warwick Aankomend weekend trouwt een dierbare vriendin. Een fantastische dag moet dat worden: een kasteel, twéé jurken, heel veel vrienden… Ik wil er geen minuut van missen. Maar ik moet wel. Wil ik de hele dag volhouden, dan moet ik deze week een streng rust-reinheid-regelmaatregime aanhouden. Elke middag na de lunch naar bed. Elke avond op tijd erin. Goed eten. Elke dag minimaal één dagdeel een groot kruis in de agenda (de meeste dagen tellen twee kruizen). Veel naar buiten. Veel ontspannen. Alles op tijd bedenken. Overal op anticiperen. Geen spontane uitschieters. Want ik wil er geen minuut van missen. Maar wil ik er niet ook nog een week van moeten bijkomen, dan moet dat dus wel. Ik maak me al maanden zorgen over hoe ik deze dag ga doortaan. En daar heb ik van geleerd. Ik dacht dat ik deze vriendin zou belasten met een ‘onnodige taak’, maar ik heb haar gebeld en de...

happiness isn't about getting what you want all the time it's about loving what you have and being grateful for it Acht jaar geleden had ik dood kunnen zijn. Echt dood, als kasplantje geretourneerd, met verlamde weetikwattes… maar ik ben niet dood. En ik ben geen kasplantje. En er is niks verlamd. En ik heb een universitair diploma gehaald. En ik kan sporten. En ik kan werken. Denk ik. Ik heb wel eens tegen mensen gezegd ‘Ik heb geluk gehad, hoor!’. Ik heb mezelf ook wel eens het woord ‘dankbaar’ horen uitspreken. Maar het wringt. Want ja, ik ben opgelucht dat het niet anders is gelopen. En ik geloof dat mijn geloof en mijn rotsvast vertrouwen in ik-weet-niet-wat, ik denk zoiets als leven, me door de afgelopen jaren heen hebben gesleurd. Ik weet alleen niet zo goed waar ik dankbaar voor moet zijn. Ik weet niet zo goed in welke zin ik ‘geluk’ heb gekend als het gaat om mijn lijf, mijn hoofd, de rest van mijn leven. Als je ziek bent, als je beperkt bent, en je spreekt me...