Nahaha!

De bruiloft van mijn zusje had heel wat voeten in aarde. Zelf dacht ze dat ouders en familie helemaal niet zoveel deden voor deze dag, maar ondertussen waren we al maanden aan het overleggen en voorbereiden. Ik bagatelliseer mijn inspanningen als ik zeg dat ik me vooral voorbereidde op mijn energielevel zo vlak mogelijk houden op die dag, maar dat was eigenlijk wel het belangrijkste. Het hielp niet dat ik besloot toch een hoop te doen, vooraf en op de dag zelf. We ontwierpen en maakten thuis een huisnummerbordje (een project van weken, elke dag een beetje) als cadeau; ik zocht een gedicht om voor te dragen tijdens de ceremonie en vond dat niet, dus schreef het maar zelf; met mijn vader bereidde ik een verrassingsact aan het einde voor, All You Need Is Love waarbij ik in zou zetten met trompet. Ik ontzag mezelf hierin waar ik dat vroeger moeilijker had gedaan: als het bordje niet af zou zijn, zou het later wel komen (maar het kwam af); ik leerde het muziekstukje niet uit mijn hoofd...

Into each life some rain must fall but too much is falling in mine.  - Ella Fitzgerald Gisteren kreeg ik even een flinke klap in mijn gezicht. Opeens werd me duidelijk dat ik teveel dingen op mijn bordje had gehad om met één dagje structuur de boel weer op de rit te krijgen. Driemaal (klein) de verjaardag van mijn vriendin, het plotselinge overlijden van een jonge bekende, De Bruiloft mét jurkenstress, een veel te lang slepende blaasontsteking en dan ook nog fikse bijwerkingen van de antibiotica, nog wat van die intensieve evenementen, een paar knopen die moesten worden doorgehakt…Ik had geen ‘energOe’ meer. Ooit vertypte ik me in WhatsApp en werd ‘energie’ ‘energoe’. Sindsdien staat ‘energOe’ thuis voor het soort moeheid dat hoort bij de lege accu, mijn ‘hersenmoeheid’. Gisteren stopte de motor er even mee. Dat is in principe niet erg, ik ben daar inmiddels aan gewend en kan me er over het algemeen goed bij neerleggen (vind ik zelf – anderen om mij heen lijkt soms een ander...