Basisontspanning

Antidepressiva. Nu ik dat woord wat vaker uitspreek dan voorheen, besef ik dat het helemaal niet klopt. De meeste mensen slikken het spul niet vanwege een depressie, maar vanwege angst en paniek. 

Angst, paniek, depressie: het is me allemaal niet vreemd. Ik heb leren leven met het feit dat ik daar (mede door hersenletsel) gevoeliger voor ben en ik signaleer het snel en weet hoe ik ermee om kan gaan.

Maar toen kwam 2020. Elke maand andere vrijheden, elk seizoen andere sentimenten daarover, luide bovenburen die vaker thuis zijn, weinig uitwijkmogelijkheden buitenshuis, minimaal sociaal contact, werken van achter een scherm. Een nieuwe baan, mijn moeder die plotseling geopereerd moest worden, mijn vriendin die haar baan verloor, de constante verandering van collega's in mijn team. Vrienden die ouders werden. Vrienden die miskramen kregen. En ik vergeet als ik dit straks af heb vast nóg wat veranderingen.

Er gebeurde "gewoon" veel, en er ging ook veel niét door. Mijn hersenen hebben bovengemiddeld veel verwachtingsmanagement nodig om te kunnen functioneren, anders is de batterij snel leeg. Het was een jaar met nul mogelijkheden tot anticiperen. En in december was de koek op, van werkelijk van álles raakte ik over de kook, ik stond 24/7 op hoogspanning en sliep dus ook slecht.
Lege batterij, geen oplader in het vooruitzicht. Wat dan?

Ik denk in problemen, maar vooral denk ik in het oplossen van problemen. Ik heb het hele jaar voor elke drempel weer een oplossing gevonden. Ik hoopte het "zelf te kunnen doen". Als je een zwakke rug hebt, is het verstandig om hulp in de huishouding te regelen. Ik had al angstremmers, maar ik heb een basisontspanning nodig. Ik vind het verdrietig dat het zo'n rare tijd is dat ik zeker weet dat die basisontspanning er voorlopig niet meer van gaat komen.

Dus worden het pillen. Ergens is het ook een opluchting dat ik het tóch weer aanpak. Ik hoop dat dit een goede hulp in de huishouding gaat zijn :-).