Nahaha!

Ken je dat? Dat je je smartphone zo’n twee jaar hebt en dat je batterij sneller leeg loopt. Dat je apps trager werken: hij moet nét wat vaker aan de lader dan praktisch is. Soms, bij stom toeval, laadt het oudje supersnel op en na een bemoedigend klopje en wat gezonde WiFi gaat het internet, zij het sporadisch, als een speer. Maar eigenlijk weet je: het ding is aan vervanging toe. Ik ben nog maar 30, maar mijn hersenpan werkt zo. Er valt niks te vervangen, zelfs geen nieuwe batterij te plaatsen. De rest van mijn leven moet ik het hiermee doen. Sommige ochtenden moet ik opstarten met 60%, of 30. Ook als ik de hele nacht aan de lader heb gelegen. Er is geen peil op te trekken. Bijna alle dagen is er ’s middags een siësta nodig. Dat is soms super frustrerend.

happiness isn't about getting what you want all the time it's about loving what you have and being grateful for it Acht jaar geleden had ik dood kunnen zijn. Echt dood, als kasplantje geretourneerd, met verlamde weetikwattes… maar ik ben niet dood. En ik ben geen kasplantje. En er is niks verlamd. En ik heb een universitair diploma gehaald. En ik kan sporten. En ik kan werken. Denk ik. Ik heb wel eens tegen mensen gezegd ‘Ik heb geluk gehad, hoor!’. Ik heb mezelf ook wel eens het woord ‘dankbaar’ horen uitspreken. Maar het wringt. Want ja, ik ben opgelucht dat het niet anders is gelopen. En ik geloof dat mijn geloof en mijn rotsvast vertrouwen in ik-weet-niet-wat, ik denk zoiets als leven, me door de afgelopen jaren heen hebben gesleurd. Ik weet alleen niet zo goed waar ik dankbaar voor moet zijn. Ik weet niet zo goed in welke zin ik ‘geluk’ heb gekend als het gaat om mijn lijf, mijn hoofd, de rest van mijn leven. Als je ziek bent, als je beperkt bent, en je spreekt me...