Nahaha!

Vanmiddag liep ik met mijn hoofd tegen de muur. Letterlijk. Ik ben al een tijdje moe. Onderbezetting op werk, de impact van de intelligente lockdown en de spanning van wat hierna komen gaat, dingen die thuis spelen en mijn eerste hooikoortservaring ooit (ik dacht minstens dat ik holteontsteking had, zo moe en ziek was ik) zorgen ervoor dat ik sneller moe ben dan normaal. En een 'normaal energieniveau' bestaat al niet in het hersenletsel-woordenboek. Het nieuwe normaal, ik lach erom. Uitputting zorgt voor nog meer gevoeligheid voor (externe én interne) prikkels. Het geluid van de bovenburen de hele dag (televisiegeluiden tot in de tuin, dansjes op het plafond en naast mijn werkplek geschreeuw naar de eerste verdieping) zorgt voor minder concentratie. Het licht van de felle zon ontregelt me als ik buiten ben, in een wereld waar ik toch al vrij weinig snap van hoe we ons moeten gedragen. Ik hoor mijn hartslag harder als ik mijn noise cancelling headphones op heb, krimp soms opeens...

Hersenletsel betekent nooit wakker worden met een volle accu, emoties die je moeilijk in toom kunt houden, weinig concentratie, een haperend geheugen, de meest simpele woorden waar je zelfs als neerlandicus niet op komt, en nog wat beperkende zaken. Maar vooral overprikkeling ligt altijd op de loer, en die is killing. Die zorgt voor pijn en misselijkheid en blessures en ernstiger klachten als je niet naar de signalen van je lijf leert luisteren. Zeven jaar lang negeerde ik alle signalen. Inmiddels kan ik er niet meer omheen: ik moet in het tempo van mijn beschadigde hersenen leven. Ik moet vaker wel dan niet mijn best doen om niet gefrustreerd of verdrietig of paniekerig te raken. Want de wereld draait door en ik moet, op mijn eigen manier, nog steeds mee. Erg? Je verzint steeds weer iets ter compensatie van je beperkingen. Je plant je leven steeds meer. Maar helaas streep je daarmee ook steeds meer elementen in je leven weg als “onmogelijk, véél teveel”: uitgaan, jouw teamsport...

Into each life some rain must fall but too much is falling in mine.  - Ella Fitzgerald Gisteren kreeg ik even een flinke klap in mijn gezicht. Opeens werd me duidelijk dat ik teveel dingen op mijn bordje had gehad om met één dagje structuur de boel weer op de rit te krijgen. Driemaal (klein) de verjaardag van mijn vriendin, het plotselinge overlijden van een jonge bekende, De Bruiloft mét jurkenstress, een veel te lang slepende blaasontsteking en dan ook nog fikse bijwerkingen van de antibiotica, nog wat van die intensieve evenementen, een paar knopen die moesten worden doorgehakt…Ik had geen ‘energOe’ meer. Ooit vertypte ik me in WhatsApp en werd ‘energie’ ‘energoe’. Sindsdien staat ‘energOe’ thuis voor het soort moeheid dat hoort bij de lege accu, mijn ‘hersenmoeheid’. Gisteren stopte de motor er even mee. Dat is in principe niet erg, ik ben daar inmiddels aan gewend en kan me er over het algemeen goed bij neerleggen (vind ik zelf – anderen om mij heen lijkt soms een ander...

Er is meer in het leven dan alleen je snelheid verhogen  - Mahatma Gandhi Om me heen is iedereen druk bezig met ambities. Extra studies, een nieuwe baan, promoties… Het zijn niet per se allemaal carrièretijgers, mijn vrienden en naasten, maar wel groeiers en bloeiers. We willen omhoog, naar de zon, we willen grotere bladeren, gekleurde bloesems, voedende vruchten voor anderen zijn. Afgelopen jaar moest ik terug naar mijn wortels. Niet zozeer mijn roots, hoor, maar eerder naar iets wat ik vergelijk met echte boomwortels: hoe diep steken die? Hoe gevoed is de aarde waaruit ik kan putten? Ben ik misschien doorgeschoten met groeien? Bij wind voelde ik dat ik zomaar om kon waaien. Ik moet contact houden met mijn wortels om te voelen hoe ik geaard ben. En hoe geaard ik ben, want dat ben ik. Ik leef grondig. Dat past bij mij, ook bij mijn eerdere, gezonde, versie. Er moest een hoop gesnoeid dit jaar, om voorlopig gezond te blijven. Sommige snoeisessies deden pijn. Veel pijn vooral ...

Knowing you can always count on me, for sure That's what friends are for For good times and bad times - Dionne Warwick Aankomend weekend trouwt een dierbare vriendin. Een fantastische dag moet dat worden: een kasteel, twéé jurken, heel veel vrienden… Ik wil er geen minuut van missen. Maar ik moet wel. Wil ik de hele dag volhouden, dan moet ik deze week een streng rust-reinheid-regelmaatregime aanhouden. Elke middag na de lunch naar bed. Elke avond op tijd erin. Goed eten. Elke dag minimaal één dagdeel een groot kruis in de agenda (de meeste dagen tellen twee kruizen). Veel naar buiten. Veel ontspannen. Alles op tijd bedenken. Overal op anticiperen. Geen spontane uitschieters. Want ik wil er geen minuut van missen. Maar wil ik er niet ook nog een week van moeten bijkomen, dan moet dat dus wel. Ik maak me al maanden zorgen over hoe ik deze dag ga doortaan. En daar heb ik van geleerd. Ik dacht dat ik deze vriendin zou belasten met een ‘onnodige taak’, maar ik heb haar gebeld en de...

Ken je dat? Dat je je smartphone zo’n twee jaar hebt en dat je batterij sneller leeg loopt. Dat je apps trager werken: hij moet nét wat vaker aan de lader dan praktisch is. Soms, bij stom toeval, laadt het oudje supersnel op en na een bemoedigend klopje en wat gezonde WiFi gaat het internet, zij het sporadisch, als een speer. Maar eigenlijk weet je: het ding is aan vervanging toe. Ik ben nog maar 30, maar mijn hersenpan werkt zo. Er valt niks te vervangen, zelfs geen nieuwe batterij te plaatsen. De rest van mijn leven moet ik het hiermee doen. Sommige ochtenden moet ik opstarten met 60%, of 30. Ook als ik de hele nacht aan de lader heb gelegen. Er is geen peil op te trekken. Bijna alle dagen is er ’s middags een siësta nodig. Dat is soms super frustrerend.

happiness isn't about getting what you want all the time it's about loving what you have and being grateful for it Acht jaar geleden had ik dood kunnen zijn. Echt dood, als kasplantje geretourneerd, met verlamde weetikwattes… maar ik ben niet dood. En ik ben geen kasplantje. En er is niks verlamd. En ik heb een universitair diploma gehaald. En ik kan sporten. En ik kan werken. Denk ik. Ik heb wel eens tegen mensen gezegd ‘Ik heb geluk gehad, hoor!’. Ik heb mezelf ook wel eens het woord ‘dankbaar’ horen uitspreken. Maar het wringt. Want ja, ik ben opgelucht dat het niet anders is gelopen. En ik geloof dat mijn geloof en mijn rotsvast vertrouwen in ik-weet-niet-wat, ik denk zoiets als leven, me door de afgelopen jaren heen hebben gesleurd. Ik weet alleen niet zo goed waar ik dankbaar voor moet zijn. Ik weet niet zo goed in welke zin ik ‘geluk’ heb gekend als het gaat om mijn lijf, mijn hoofd, de rest van mijn leven. Als je ziek bent, als je beperkt bent, en je spreekt me...

Ik wil mezelf niets opleggen, maar ik had me toch echt voorgenomen om voor elke doordeweekse dag een stukje te typen. Gisteren was ik heel dapper begonnen aan een tweede stukje, maar als ik nu naar al mijn ideeën kijk denk ik: nah… zonder hoofdletters. Vandaag, gisteren, en juist ook al eergisteren, ben ik ziek. Ziek zoals iederéén wel eens ziek is: heel veel snot (excuus), hoofdpijn, keelpijn, spieren die niks willen, droge mond, mijn hele weerstand is weggeblazen door de herfstwind, denk ik. Ik heb vorige week nogal wat gewandeld, gezwommen, hardgelopen en gehockeyd. Op het zwemmen na allemaal buiten, maar ook dan ga je dus wel met een nat hoofd naar huis, ‘s avonds in de kou. Al met al denk ik een slechte combinatie met de weersomslag. Dus nu ben ik even volledig inactief. Ik sta ‘s ochtends op met mijn vriendin, eet dan braaf een ontbijt in het kader van ‘aansterken kost ook energie’, ik douche en spoel mijn holtes leeg, en dan ben ik dus alweer gesloopt en ga mijn bed in. Dan...

Ik houd niet van tijdsrestricties: mezelf zeggen dat ik in 10 minuten iets moet doen. Ik word daar slomer van, gestrest, ik raak mijn concentratie kwijt. Maar afgelopen jaar heb ik geleerd dat er letterlijk en figuurlijk betere poëzie uit deze vingers en dit brein komt, als ik mezelf beperk. Ik ben beperkt doordat ik altijd alles góed wil kunnen, nee béter, nee bést. Als ik een blog ga schrijven, dan ga ik eerst álle onderwerpen verzinnen. En dan ga ik álle artikelen bij elkaar zoeken én lezen, die daarbij van pas kunnen komen. Op zo’n manier komt er natuurlijk niks van. En hoe leuk ik het ook vind om nieuwe dingen te leren (trompet spelen, haken, klussen, een nieuwe filosofische denkwijze), ik ben er niet zo goed in om mezélf iets nieuws te leren. Omdat ik dus altijd alles héél grondig moet aanpakken. En, let’s face it, op het moment dat ik iets aanpak, word ik er vaak ook echt goed in. Dus, nou ja, dit wordt een soort cursus in falen. Blogjes schrijven in 10 minuten. Dit jaar lie...

“Laat het maar over je heen komen,” zei ze toen ik aangaf dat ik er wel nerveus over was wat de beslissing zou worden. “Ben je een piekeraar? Ben je een pleaser? Ben je een…?” het spervuur aan vragen een uur ervoor was al genoeg geweest om me zo moe te krijgen dat de tranen over mijn gezicht stroomden. “Niet uit verdriet, gewoon uit vermoeidheid zoals dat gaat bij hersenletsel,” gaf ik nu aan bij het onverwachte tweede, direct aansluitende gesprek. Niet onbeschoft waren ze, beiden, ik heb veel erger gehad wat betreft beoordelingen die eerder veroordelingen leken. Maar “Laat het maar over je heen komen”? Die zin bleef in mijn hoofd hangen op de fiets. Hoe kunnen mensen dat nou van je vragen als het om beslissingen over jouw dagelijks leven gaat? Ik wil dolgraag weer aan het werk, het liefst zo snel mogelijk, maar waar ik op stuk gelopen ben is dat ik door mijn hersenletsel niet altijd goed kan inschatten hoeveel ik aankan. Wat daarbij niet helpt is dat ik een gigantisch assertiev...