Nahaha!

De bruiloft van mijn zusje had heel wat voeten in aarde. Zelf dacht ze dat ouders en familie helemaal niet zoveel deden voor deze dag, maar ondertussen waren we al maanden aan het overleggen en voorbereiden. Ik bagatelliseer mijn inspanningen als ik zeg dat ik me vooral voorbereidde op mijn energielevel zo vlak mogelijk houden op die dag, maar dat was eigenlijk wel het belangrijkste. Het hielp niet dat ik besloot toch een hoop te doen, vooraf en op de dag zelf. We ontwierpen en maakten thuis een huisnummerbordje (een project van weken, elke dag een beetje) als cadeau; ik zocht een gedicht om voor te dragen tijdens de ceremonie en vond dat niet, dus schreef het maar zelf; met mijn vader bereidde ik een verrassingsact aan het einde voor, All You Need Is Love waarbij ik in zou zetten met trompet. Ik ontzag mezelf hierin waar ik dat vroeger moeilijker had gedaan: als het bordje niet af zou zijn, zou het later wel komen (maar het kwam af); ik leerde het muziekstukje niet uit mijn hoofd...

Hersenletsel betekent nooit wakker worden met een volle accu, emoties die je moeilijk in toom kunt houden, weinig concentratie, een haperend geheugen, de meest simpele woorden waar je zelfs als neerlandicus niet op komt, en nog wat beperkende zaken. Maar vooral overprikkeling ligt altijd op de loer, en die is killing. Die zorgt voor pijn en misselijkheid en blessures en ernstiger klachten als je niet naar de signalen van je lijf leert luisteren. Zeven jaar lang negeerde ik alle signalen. Inmiddels kan ik er niet meer omheen: ik moet in het tempo van mijn beschadigde hersenen leven. Ik moet vaker wel dan niet mijn best doen om niet gefrustreerd of verdrietig of paniekerig te raken. Want de wereld draait door en ik moet, op mijn eigen manier, nog steeds mee. Erg? Je verzint steeds weer iets ter compensatie van je beperkingen. Je plant je leven steeds meer. Maar helaas streep je daarmee ook steeds meer elementen in je leven weg als “onmogelijk, véél teveel”: uitgaan, jouw teamsport...

Waar veel mensen die met een niet-zichtbare aandoening kampen, over klagen, is dat er zo weinig erkenning is. Dat mensen om hen heen niet snappen waar ze last van hebben en wat voor invloed dat op hun leven heeft. allereerst: daarover blijven klagen lijkt me wel de minst effectieve weg om te bewandelen. Mensen die er al niks van snapten, krijgen nu een gouden kans om je weg te zetten als klager, en mensen die er moeite voor deden om je te begrijpen, voelen zich hoogstwaarschijnlijk gekrenkt - niet de beste motivator. Maar natuurlijk kom ik dat ook tegen: onbegrip, en daarmee vaak gepaard gaand gebrek aan erkenning. dat kan erg pijnlijk zijn. Wat ik echter nóg moeilijker vind, is de ‘herkenning’ die sommige mensen aan em teruggeven. Dat je moe bent, dat je snel overprikkeld bent, dat je moeilijk kunt schakelen, dat je lontje korter wordt, dat je vroeger naar bed gaat, dat je pijn anders ervaart dan vroeger, dat je geheugen niet altijd even goed werkt, dat je je slecht kunt concentreren…...

Er is meer in het leven dan alleen je snelheid verhogen  - Mahatma Gandhi Om me heen is iedereen druk bezig met ambities. Extra studies, een nieuwe baan, promoties… Het zijn niet per se allemaal carrièretijgers, mijn vrienden en naasten, maar wel groeiers en bloeiers. We willen omhoog, naar de zon, we willen grotere bladeren, gekleurde bloesems, voedende vruchten voor anderen zijn. Afgelopen jaar moest ik terug naar mijn wortels. Niet zozeer mijn roots, hoor, maar eerder naar iets wat ik vergelijk met echte boomwortels: hoe diep steken die? Hoe gevoed is de aarde waaruit ik kan putten? Ben ik misschien doorgeschoten met groeien? Bij wind voelde ik dat ik zomaar om kon waaien. Ik moet contact houden met mijn wortels om te voelen hoe ik geaard ben. En hoe geaard ik ben, want dat ben ik. Ik leef grondig. Dat past bij mij, ook bij mijn eerdere, gezonde, versie. Er moest een hoop gesnoeid dit jaar, om voorlopig gezond te blijven. Sommige snoeisessies deden pijn. Veel pijn vooral ...

Knowing you can always count on me, for sure That's what friends are for For good times and bad times - Dionne Warwick Aankomend weekend trouwt een dierbare vriendin. Een fantastische dag moet dat worden: een kasteel, twéé jurken, heel veel vrienden… Ik wil er geen minuut van missen. Maar ik moet wel. Wil ik de hele dag volhouden, dan moet ik deze week een streng rust-reinheid-regelmaatregime aanhouden. Elke middag na de lunch naar bed. Elke avond op tijd erin. Goed eten. Elke dag minimaal één dagdeel een groot kruis in de agenda (de meeste dagen tellen twee kruizen). Veel naar buiten. Veel ontspannen. Alles op tijd bedenken. Overal op anticiperen. Geen spontane uitschieters. Want ik wil er geen minuut van missen. Maar wil ik er niet ook nog een week van moeten bijkomen, dan moet dat dus wel. Ik maak me al maanden zorgen over hoe ik deze dag ga doortaan. En daar heb ik van geleerd. Ik dacht dat ik deze vriendin zou belasten met een ‘onnodige taak’, maar ik heb haar gebeld en de...