Nahaha!

Ik luister niet zo vaak podcasts. Ik geloof dat ik niet zo goed ben in het luisteren naar iets dat niet echt hier is. Bij luisterboeken haak ik na tien minuten gewoon af, terwijl ik van verhalen houd: ik kan niet meer opletten. En het allerergste is dat ik de online vergaderingen van mijn werk ook moeilijk kan volgen op de momenten dat anderen een verhaal afsteken - dat is dus het grootste deel van de tijd. Alsof de vibraties van de lucht om me heen nodig zijn om informatie niet alleen mijn oren te laten bereiken, maar ook mijn hersenen. Ik moet dan heel actief meedoen: notuleren (veel te intensief voor mijn hoofd) of zelf ook bijdragen (leuk, maar dan voel ik me weer zo aanwezig). Is dat een hersenletselding? Ik weet het niet. Bellen kan ik wel, heel gezellig en "echt" vind ik dat zelfs, maar de wereld om me heen lijkt dat te vinden van videobellen. En dat bezorgt mij dan weer veel prikkels. Met een beetje moeheid erbij heb ik ook al meermaals mijn telefoon uit mijn handen l...

Het was me de dag wel weer, zo'n persco-dagje. Na een paar jaar training in vallen en opstaan (ook wel Leven Met Hersenletsel genoemd) maken ze mij de pis niet meer zo snel lauw. Zo eens in de maand is er een uurtje dat iedereen schijnt te Moeten Zien: De Persconferentie. Als je dingen in de wereld al niet begreep, dan heb je er na dat Moment nog wel wat levensvragen bij gekregen. Ik ben geen ziener en mijn leven in coronatijd is zeker niet gemakkelijk, maar mijn oplossing voor het voorkomen van nóg meer vragen, de daarbij horende zoektocht, de paniek en angst en het cynisme (enz. enz. enz.) is: bekijk de persconferentie niet. Volg géén nieuws. Roep heel hard om je heen dat je bewust geen nieuws volgt omdat het je triggert - zo wordt het ook nauwelijks mondeling aan je medegedeeld wat voor vreselijke sentimenten er spelen. Vraag iemand in je omgeving om je een seintje te geven als zo'n conferentie eraan komt, en zoek achteraf de nieuwe regels op. Als die nieuwe regels er zi...

Het is moeilijk om mijn vermoeidheid van de afgelopen dagen niet te zien als een reactie op de afgelopen maanden, waarin veranderingen schering en inslag waren en alle vorm van structuur van buitenaf ontbrak. Of het nou de tijd is of gewoon de grilligheid van mijn hersenletselsymptomen, het enige verstandige wat ik eraan kan doen is me erbij neerleggen. Dan maar even niet op de fiets naar werk, dan maar iets minder vaak hardlopen, dan maar even niet zoveel klusjes doen in huis, wat minder uren intensieve leuke dingen doen, en weer in de eerste versnelling. Oordoppen overal in, 's middags bijslapen, je dagen indelen en die structuur aanhouden... Deze periodes, waarin ik opeens veel minder prikkels aankan, me overbelast voel en me daardoor ook veel meer zorgen maak, vind ik lastig. Hoe verklaar je dit op werk, en naar je vrienden toe? Hoe negeer je nieuws maar laat je mensen in hun waarde? Moet je niet juist méér bewegen? Kun je er wel op vertrouwen dat er weer een periode komt m...

Een bijwerking van overprikkeling die snel wordt overschat: als je overprikkeld bent, kunnen je hersenen je lijf niet goed aansturen.  Het is komende week de Dag van de overprikkeling en deze  post bracht me ertoe dit stukje te schrijven. Ik merk soms pas dat ik overprikkeld (en dus uitgeput) ben als ik letterlijk ergens tegenaan loop, mijn hoofd stoot, of vervelender nog: als ik vervelende blessures oploop zoals een gebroken enkel (en de zwakte die daarin overbleef daarna). Ik scheurde een spier in mijn schouder bij het keepen tijdens een wedstrijd waarin er al veel teveel gaande was aan stress, concentratie, lawaai, warmte... Omgekeerd ben ik blij dat ik mijn overprikkeling steeds meer leer herkennen. Ik leer ermee leven, er rekening mee houden. Dat leidt ertoe dat ik me fitter voel en fitter ben. Ik leer waar ik me goed bij voel. Korte stukjes hardlopen, bijvoorbeeld, en de trots die volgt als ik dat heb gedaan op een moment dat ik al heel moe was. Zwemmen, omdat dat ook le...

Hoewel ik nooit meer kook (dat doet mijn vriendin) omdat ik tegen vijven al  hélemaal op ben, ik na het eten niet veel meer doe en rond acht uur afbouw naar bedtijd, heb ik mezelf steeds weer wijs gemaakt dat ik het best goed volhoud in deze "coronatijd". Elke paar weken verandering (hallo schakelen met mijn NAH-brein), en niet omdat ik dat zelf nou nodig vind om vooruit te gaan, maar omdat alle maatregelen om me heen dat eisen. Van de ene op de andere week thuis werken, het werk dat daardoor inhoudelijk ook verandert, ander soort contact met collega's en vrienden, en laten we wel wezen: minder écht contact. Vervolgens de versoepeling waar ik de helft van begrijp, niet omdat ik nou zo dom ben, maar omdat ik niet begrijp dat die ene kennis van me wel in het vliegtuig mag stappen naar Griekenland, maar ik niet met mijn ouders in één auto mag zitten. Of nou ja, misschien is dat allemaal heel logisch en ben ik wel dom. Structuur is ver te zoeken. Er wordt een enorm beroep ...

Vanmiddag liep ik met mijn hoofd tegen de muur. Letterlijk. Ik ben al een tijdje moe. Onderbezetting op werk, de impact van de intelligente lockdown en de spanning van wat hierna komen gaat, dingen die thuis spelen en mijn eerste hooikoortservaring ooit (ik dacht minstens dat ik holteontsteking had, zo moe en ziek was ik) zorgen ervoor dat ik sneller moe ben dan normaal. En een 'normaal energieniveau' bestaat al niet in het hersenletsel-woordenboek. Het nieuwe normaal, ik lach erom. Uitputting zorgt voor nog meer gevoeligheid voor (externe én interne) prikkels. Het geluid van de bovenburen de hele dag (televisiegeluiden tot in de tuin, dansjes op het plafond en naast mijn werkplek geschreeuw naar de eerste verdieping) zorgt voor minder concentratie. Het licht van de felle zon ontregelt me als ik buiten ben, in een wereld waar ik toch al vrij weinig snap van hoe we ons moeten gedragen. Ik hoor mijn hartslag harder als ik mijn noise cancelling headphones op heb, krimp soms opeens...

En net toen ik alles op de rails had gezet en mijn trein begon te rijden... Ik heb een baan, de leukste vriendin, we wonen op een plek waar we fijn naar buiten kunnen. Iedereen om me heen is relatief gezond. Mijn leven is zoveel beter dan de afgelopen jaren. Maar helaas is hersenletsel niet iets waar je mee leert leven en dat het dan wel oké is. Dat is sowieso niet het geval als je chronisch ziek bent, want net als bij gezonde mensen verandert je leven in de loop van de tijd, en zul je je erop aan moeten passen. Met alle extra bagage die een ziekte met zich mee brengt. De afgelopen weken voel ik me vaker ziek. Hoofdpijn, misselijk, moe. Vooral veel moe en lusteloos. En kwalen als migraine steken weer vaker de kop op. Omdat ik een nogal traumatische ervaring heb met hoofdpijn en misselijkheid en de associatie met migraine, is er snel paniek als ik daar langer dan een dag last van heb. Dus ik was de afgelopen dagen soms bang. Bang dat er weer iets in mijn hoofd ophoopte. Dat ik ...