Nahaha!

Het is moeilijk om mijn vermoeidheid van de afgelopen dagen niet te zien als een reactie op de afgelopen maanden, waarin veranderingen schering en inslag waren en alle vorm van structuur van buitenaf ontbrak. Of het nou de tijd is of gewoon de grilligheid van mijn hersenletselsymptomen, het enige verstandige wat ik eraan kan doen is me erbij neerleggen. Dan maar even niet op de fiets naar werk, dan maar iets minder vaak hardlopen, dan maar even niet zoveel klusjes doen in huis, wat minder uren intensieve leuke dingen doen, en weer in de eerste versnelling. Oordoppen overal in, 's middags bijslapen, je dagen indelen en die structuur aanhouden... Deze periodes, waarin ik opeens veel minder prikkels aankan, me overbelast voel en me daardoor ook veel meer zorgen maak, vind ik lastig. Hoe verklaar je dit op werk, en naar je vrienden toe? Hoe negeer je nieuws maar laat je mensen in hun waarde? Moet je niet juist méér bewegen? Kun je er wel op vertrouwen dat er weer een periode komt m...

Een bijwerking van overprikkeling die snel wordt overschat: als je overprikkeld bent, kunnen je hersenen je lijf niet goed aansturen.  Het is komende week de Dag van de overprikkeling en deze  post bracht me ertoe dit stukje te schrijven. Ik merk soms pas dat ik overprikkeld (en dus uitgeput) ben als ik letterlijk ergens tegenaan loop, mijn hoofd stoot, of vervelender nog: als ik vervelende blessures oploop zoals een gebroken enkel (en de zwakte die daarin overbleef daarna). Ik scheurde een spier in mijn schouder bij het keepen tijdens een wedstrijd waarin er al veel teveel gaande was aan stress, concentratie, lawaai, warmte... Omgekeerd ben ik blij dat ik mijn overprikkeling steeds meer leer herkennen. Ik leer ermee leven, er rekening mee houden. Dat leidt ertoe dat ik me fitter voel en fitter ben. Ik leer waar ik me goed bij voel. Korte stukjes hardlopen, bijvoorbeeld, en de trots die volgt als ik dat heb gedaan op een moment dat ik al heel moe was. Zwemmen, omdat dat ook le...

Hoewel ik nooit meer kook (dat doet mijn vriendin) omdat ik tegen vijven al  hélemaal op ben, ik na het eten niet veel meer doe en rond acht uur afbouw naar bedtijd, heb ik mezelf steeds weer wijs gemaakt dat ik het best goed volhoud in deze "coronatijd". Elke paar weken verandering (hallo schakelen met mijn NAH-brein), en niet omdat ik dat zelf nou nodig vind om vooruit te gaan, maar omdat alle maatregelen om me heen dat eisen. Van de ene op de andere week thuis werken, het werk dat daardoor inhoudelijk ook verandert, ander soort contact met collega's en vrienden, en laten we wel wezen: minder écht contact. Vervolgens de versoepeling waar ik de helft van begrijp, niet omdat ik nou zo dom ben, maar omdat ik niet begrijp dat die ene kennis van me wel in het vliegtuig mag stappen naar Griekenland, maar ik niet met mijn ouders in één auto mag zitten. Of nou ja, misschien is dat allemaal heel logisch en ben ik wel dom. Structuur is ver te zoeken. Er wordt een enorm beroep ...

Vanmiddag liep ik met mijn hoofd tegen de muur. Letterlijk. Ik ben al een tijdje moe. Onderbezetting op werk, de impact van de intelligente lockdown en de spanning van wat hierna komen gaat, dingen die thuis spelen en mijn eerste hooikoortservaring ooit (ik dacht minstens dat ik holteontsteking had, zo moe en ziek was ik) zorgen ervoor dat ik sneller moe ben dan normaal. En een 'normaal energieniveau' bestaat al niet in het hersenletsel-woordenboek. Het nieuwe normaal, ik lach erom. Uitputting zorgt voor nog meer gevoeligheid voor (externe én interne) prikkels. Het geluid van de bovenburen de hele dag (televisiegeluiden tot in de tuin, dansjes op het plafond en naast mijn werkplek geschreeuw naar de eerste verdieping) zorgt voor minder concentratie. Het licht van de felle zon ontregelt me als ik buiten ben, in een wereld waar ik toch al vrij weinig snap van hoe we ons moeten gedragen. Ik hoor mijn hartslag harder als ik mijn noise cancelling headphones op heb, krimp soms opeens...

En net toen ik alles op de rails had gezet en mijn trein begon te rijden... Ik heb een baan, de leukste vriendin, we wonen op een plek waar we fijn naar buiten kunnen. Iedereen om me heen is relatief gezond. Mijn leven is zoveel beter dan de afgelopen jaren. Maar helaas is hersenletsel niet iets waar je mee leert leven en dat het dan wel oké is. Dat is sowieso niet het geval als je chronisch ziek bent, want net als bij gezonde mensen verandert je leven in de loop van de tijd, en zul je je erop aan moeten passen. Met alle extra bagage die een ziekte met zich mee brengt. De afgelopen weken voel ik me vaker ziek. Hoofdpijn, misselijk, moe. Vooral veel moe en lusteloos. En kwalen als migraine steken weer vaker de kop op. Omdat ik een nogal traumatische ervaring heb met hoofdpijn en misselijkheid en de associatie met migraine, is er snel paniek als ik daar langer dan een dag last van heb. Dus ik was de afgelopen dagen soms bang. Bang dat er weer iets in mijn hoofd ophoopte. Dat ik ...

Tijdens mijn reïntegratietraject bouwde ik op rustige en verstandige wijze uren op in nieuwe werkomstandigheden (kantoren in plaats van klaslokalen) en met nieuwe werkzaamheden (communicatieadvies en educatiemateriaal ontwikkelen). Ik vond het leuk, uitdagend en het ging goed. Zó goed dat iedereen zei dat ze 'niks aan me merkten' als ik ze vertelde over mijn letsel. Zó goed dat ik tot twee keer toe spontaan een baan aangeboden kreeg. Dus nu heb ik een baan. Een baan die bij me past, met leuke collega's, een rustig kantoor op een prachtig landgoed, fijn werk. Als ik niet een beperkt aantal uren zou werken, zou je me gewoon een goed functionerend werknemer kunnen noemen. En toen kwam die verrotte crisis. De crisis die ervoor zorgde dat iedereen die niet een vitaal beroep heeft, thuis moet werken. Een crisis waarbij je elke dag nieuwskots op de deurmat krijgt gesmeten, of je nou wilt of niet. Waarbij boodschappen doen opeens anders is,  waarbij je de enige sport die je nog...

Na een week werd het weer tijd om boodschappen te doen. Ik had het expres uitgesteld tot een dag waarop ik geen conference calls had gehad, want die slopen me. We gingen samen, omdat het best veel was en we ons allebei liever niet teveel onder de mensen begeven. Gedeelde smart is halve smart, zeg maar.  We liepen de supermarkt in, waar op de deur stond vermeld dat we een karretje moesten pakken. Ik had gelijk al stress dat we daar geen muntje voor mee hadden, maar mijn vriendin was redder in nood. Met het karretje dus de winkel in, en eenmaal binnen schoot mij iets te binnen dat ik ergens deze week had gehoord dat je per persóón een karretje moest pakken. Maar we waren al binnen en mijn vriendin had de boodschappenlijst en mijn hoofd kreeg het even niet voor elkaar om te bedenken hoe we dit anders moesten doen dan samen met een karretje. Dus we liepen door. Waar ik in tijden zonder crisis als Max Verstappen de winkel door kan sjezen en mijn vriendin perplex doe staan dat ik bi...