Doorgaan naar hoofdcontent

Dag, Sinterklaasje

Deze Sinterklaasweek heb ik zeer bewust gepland. Grote kruizen in de agenda buiten de energievretende heerlijke avondjes (waar ik óók van geniet), veel dutjes én beweging tussendoor, huishouden beperken tot kleine klusjes…
Gisteravond was het heel gezellig, met een paar vrienden pakjes en gedichtjes. Vanochtend stapte ik met twee goede benen uit bed. Om 12 uur afgesproken voor een wandeling met een vriendin, dus ik had de tijd om op te starten.
Thuis nog “even” onder het bed stofzuigen en wat fruit pureren (twee keer herrie), toen lekker op de fiets naar de andere kant van de stad. Fijne wandeling in lekker fris weer. Rustige lunch met maar twee, begripvolle, gesprekspartners. En toch: om half twee begint mijn hoofd te gloeien. Er staan tranen in mijn ogen.
Als ik naar huis fiets, tintelen mijn lippen, maar ik ‘moet’ nog even naar de supermarkt. Ik kies mijn eigen, want bekende, supermarkt, heb een lijstje van 4 dingen mee maar vergeet na elk ding weer wat erop stond. Ik mijd alle mensen/obstakels en loop daardoor twee keer zo lang in de muziek en tl-licht. Mijn hoofd doet pijn, ik moet huilen, ik ben bang dat ik dingen uit mijn handen ga laten vallen dus concentreer me dubbel zo goed. Ik scan mijn boodschappen en stop het bonnetje in mijn tas. Bij de klaphekjes bedenk ik me dat ik dat ding nodig heb…
Doodeng, zo nog de laatste 7 minuten naar huis fietsen. Thuis lig ik eraf. De bank, de rest van de dag, graag…

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Atelier

Voor de tweede keer ga ik op donderdagochtend aan de lange eettafel met het croissantjestafelzeil zitten. Dit keer heb ik een bezigheid van thuis meegenomen, want vorige keer zat ik te wachten tot iedereen binnen kwam. Ik doe ondertussen wat met mijn handen: ik brei verder aan een muts voor mijn neefje. Froukje tegenover me pakt iets uit haar tas: een 3D-breiring die ze thuis heeft gemaakt met haar printer om de vingers van handschoenen makkelijk te breien. Ze wil me zo ook wel de breimachine laten zien! Ik zeg dat ik dat heel lief vind, maar dat ik vandaag wat anders wil doen. Eigenlijk heb ik geen idee wat. Er is hier zoveel te doen. En ik weet nog niet wat ik zomaar mag pakken.  Maar als het busje met een paar andere deelnemers aankomt met Holly & Reinier, die ook uit mijn dorp komen en zijn opgehaald, zie ik al hoe dit gaat: begeleidster Elena vertelt aan Holly wat ze kan doen, ze heeft het blijkbaar nodig. We zitten nog wat, maar Reinier gaat juist gelijk het atelier in om...
Een reactie posten
Meer lezen

Maart roert zijn staart, april doet wat-ie wil…

Ik hoor mezelf aan de telefoon zeggen ‘het is allemaal zo spannend nu’ en ik denk: nú? Het is al anderhalf jaar hartstikke spannend. En het duurt maar en het duurt maar. Vorige week wilde ik eindelijk weer eens een stukje schrijven. Over de helse maand die maart was geweest, en dat ik deze maand positief start met het afronden van een werkproject en positief eindig met een vakantie - ik had het stukje “Maart roert zijn staart, april doet wat ik wil” willen noemen. In de handleiding van ‘Lottes hersenletsel’ staat met dikke letters: structuur dient te allen tijde worden nagestreefd  en anticiperen moet je leren als je met Lotte wilt communiceren - nou ja, bij wijze van spreken dan. Er zijn nog steeds NAH-gespecialiseerde hulpverleners die daar hun handen aan branden. Die zonder vooraankondiging zeggen ‘oh ja, dit is onze laatste afspraak want je traject is afgelopen’. Die een vage inschatting van een vervolg geven, terwijl er een harde lijn bestáát. Ik was zelf ook geen b...
3 reacties
Meer lezen

Flarden van een ziektebeeld

Ik wilde dat het nooit gebeurd was. Februari 2010, 21 jaar Al een aantal weken ben ik grieperig. Althans: een paar dagen per week heb ik knallende koppijn en ben ik koortsig, algehele malaise. Als donderslag bij heldere hemel is het op andere dagen voorbij. Ik werk aan de opzet van mijn scriptie, maar krijg er met zo weinig regelmaat geen vaart in. Ik lig op de bank in de woonkamer van mijn ouders. Het vriendje van mijn zusje lacht me uit. Het voelt ook wel een beetje gek: zoveel pijn hebben van het licht, dat je met een laken over je hoofd ligt. Alsof je zo uit het mortuarium gerold bent. Het daglicht is te fel, ik ben steeds gesloopt. Ik denk aan migraine, maar dat is het niet. Dat ken ik al. Dit niet. Ik zit naast mijn moeder in de auto, op weg naar de huisarts. Niet voor de eerste keer. Ik blijf maar spugen, er staat een vierkant geel Duplo-opbergemmertje tussen mijn benen. Als ik al mijn eten uit heb gespuugd, blijf ik overgeven. Gal, mijn ingewanden komen er haast uit....
2 reacties
Meer lezen