Nahaha!

“Laat het maar over je heen komen,” zei ze toen ik aangaf dat ik er wel nerveus over was wat de beslissing zou worden. “Ben je een piekeraar? Ben je een pleaser? Ben je een…?” het spervuur aan vragen een uur ervoor was al genoeg geweest om me zo moe te krijgen dat de tranen over mijn gezicht stroomden. “Niet uit verdriet, gewoon uit vermoeidheid zoals dat gaat bij hersenletsel,” gaf ik nu aan bij het onverwachte tweede, direct aansluitende gesprek. Niet onbeschoft waren ze, beiden, ik heb veel erger gehad wat betreft beoordelingen die eerder veroordelingen leken. Maar “Laat het maar over je heen komen”? Die zin bleef in mijn hoofd hangen op de fiets. Hoe kunnen mensen dat nou van je vragen als het om beslissingen over jouw dagelijks leven gaat? Ik wil dolgraag weer aan het werk, het liefst zo snel mogelijk, maar waar ik op stuk gelopen ben is dat ik door mijn hersenletsel niet altijd goed kan inschatten hoeveel ik aankan. Wat daarbij niet helpt is dat ik een gigantisch assertiev...

Als mijn kaken klemmen, als het deksel van de vuilnisbak pijn doet in mijn hoofd, als ik angstig ben bij het aflopen van de trap, als het geluid van mijn bovenbuurmeisje me aan het huilen krijg, als het week in mijn buik wordt, als ik alles uit mijn handen laat vallen, als ik niet meer weet hoe ik zinnen moet formuleren, als het piept en suist in mijn oren, als ik me onder de douche sta in te zepen en ik bedenk me dat conditioner bedoeld is voor mijn haar… Tijd voor EHBO. En omdat dat bij mij nooit het moment is om te bedenken wat er allemaal nog wél mogelijk is, leek het me zinvol om dat eens op te schrijven. Koptelefoon op – sluit de wereld buiten, of dat nou het buurmeisje is of het verkeer om je heen. Dat is niet eng: zonder koptelefoon komen alle prikkels even hard binnen, is filteren onmogelijk en heb je al helemaal geen energie meer om op te letten wat er om je heen gebeurt. Over opletten gesproken: probeer een situatie te creëren waarin je minimaal hoeft te concentreren. Da...