Het is feest, deze dagen

Aan het kerstdiner. Ik probeerde mijn zusje op rechts een verhaal te vertellen, maar opeens wist ik niet meer waar ik was. Links werd er gepraat en die afleiding zorgde ervoor dat ik de draad kwijt was. Mijn vriendin tegenover me zei tegen mijn zusje 'ja, ze heeft nâh' en dat kwam er voor het eerst zo liefdevol en grappig uit dat ik het nu wel op móet schrijven. Mijn zusje lachte en gaf me de draad weer terug. Het was een fijne avond.

De enige avond overigens die in het teken stond van kerst. Een diner met de hele familie sloegen we af. Rust had ik nodig, en ik was niet de enige. Ik haalde de Lego bij mijn ouders van zolder.

Het gaat de laatste tijd dus best goed met mij. Ik ben lekker bezig met van alles, moet mezelf soms wat terugfluiten en dan weer dagschemaatjes maken en middagslaapjes doen. Maar alles binnen de perken van een voor mij inmiddels acceptabele hoeveelheid energie en concentratie. 

Als het goed gaat is er hier weinig te schrijven. 

Maar elk jaar weer komen die feestdagen terug. Daar ben ik dan een maand van tevoren al druk mee bezig omdat ik weet dat ik structuur ga missen. Dus ik plan netjes waar ik bij aansluit, en vooral ook wanneer ik rust houd. En dan altijd maar dan ook áltijd wordt dat plan weer veranderd door laatstemomentideeën die op het eerste oog heel leuk lijken, maar na veel wikken en wegen (hi energieslurper) toch weer teveel zijn om aan mee te doen. 

Dus dan plan ik zo weinig mogelijk om mezelf te ontlasten. Resultaat: twee weken bijna niks op de agenda. Maar het zijn wél warrige dagen waarop het zwembad, de bieb, de supermarkt en ook vrienden en familie verminderd en afwijkend beschikbaar zijn. Dus deel ik maar niks in. 

Met niet-aangeboren hersenletsel, "nâh" zoals mijn vriendin het noemt, hebben mensen uiteenlopende klachten. Ik functioneer bovengemiddeld, kan ik wel stellen. Maar wat we allemaal gemeen hebben, is dat we baat hebben bij structuur. Anders loopt die toch al wisselend gevulde batterij binnen no time leeg.

Niks op de agenda had ik dus. En omdat álles anders is dan de rest van het jaar, vergeet ik een planning voor de dag, laat staan voor de week te maken. Ik leef bij de dag. Het tegenovergestelde van wat ik nodig heb. 

Vandaag kwam ik erachter dat het zaterdag was. Wist ik veel. Eindelijk maakte ik een plannetje voor de komende dagen.

En toen stortte ik in. Want ja, al die feestchaos al sinds begin december, de wekker die steeds later ging, het met alle winden meewaaien, die leuke kerstverlichting die totale overprikkeling garandeert bij elke fietstocht, om van het volop afgestoken vuurwerk nog maar niet te spreken... ik ben er gewoon kapot van. Dat resulteert in oververmoeidheid, angstige gedachten, huilen. Totale desoriëntatie. Laat oud & nieuw voor mij maar zitten.

Ik moet voor volgend jaar december in de agenda zetten: plannen maken! Afzeggen kan altijd nog.

December is elk jaar weer een feestje. Een feestje in mijn hoofd.

P.s. had ik met je afgesproken zonder datum? Laat het me alsjeblieft nog een keer weten, dan leggen we iers vast. Dit is dus mijn warhoofd.

P.p.s. superlieve reacties op mijn vorige stukje gekregen. Zo fijn. Liefs!