Doorgaan naar hoofdcontent

Shame is a soul eating emotion

Vannacht lag ik wakker.
Ik las mijn boek uit, deed een slaapoefeningetje en opééns verscheen er een spookje* in mijn hoofd.
Wat is er eigenlijk met mij aan de hand? Hoe ziek ben ik nu eigenlijk echt? Kan ik niet gewoon morgen gaan solliciteren?

Soms snap ik niet wat er met me aan de hand is. Ik ben snel moe, ja, en ik heb geen werk nu, nee, en ergens tussen een werkend bestaan en nu is er iets mis gegaan, maar wat ook alweer? En hoe leg ik dan uit aan anderen wat er speelt als ik het zelf al niet eens helder zie?

Ik schaamde me vannacht opeens kapot. Dat ik financieel nauwelijks iets bij kan dragen aan dit huishouden. Dat ik altijd iets heb, of ik nou lui ben of hyper of dingen vergeet of overal controle over wil hebben, er hangen overal lijstjes die ik de helft van de tijd vergeet te gebruiken, ik ben toch niet fysiek gehandicapt dat ik geen klusje in huis afmaak?!

Ik schaamde me kapot en tegelijkertijd wist ik heel rationeel: ik heb het gedaan, normaal doen. Geld verdienen. Een leven leven zoals dat van je verwacht wordt. Maar juist daar ging ik kapot aan, want ik ben ziek, dat staat zwart op wit.

Ik werk aan alle kanten keihard om de perfecte balans te vinden. En als ik die dan, zo heel af en toe, benader, dan blijkt toch dat ik ergens hulp nodig heb. Als ik werk, heb ik een saai sociaal leven, en thuis hulp nodig om overzicht in de administratie te houden. En werk heb ik nodig om mezelf uit te blijven dagen. Niet teveel, want dan donder ik weer om. Maar juist als het goed gaat, voel ik die grens niet meer. En dan snap ik niet meer waarom ik mezelf ziek mag noemen.

Dat is heel streng voor mezelf. Streng en onrechtvaardig. Regelgeving is soms ook onrechtvaardig. Wat heb ik een geluk met alle lieve mensen om me heen die, verre van streng, soms beter dan ik zien hoe fragiel alles is, die me eraan herinneren dat ik me echt nergens voor hoef te schamen.
* Na drukke dagen ben ik overprikkeld. Ik slaap dan goed in, maar word midden in de nacht wakker met een lijf dat vol op spanning staat. Dan gaat het spoken...

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Atelier

Voor de tweede keer ga ik op donderdagochtend aan de lange eettafel met het croissantjestafelzeil zitten. Dit keer heb ik een bezigheid van thuis meegenomen, want vorige keer zat ik te wachten tot iedereen binnen kwam. Ik doe ondertussen wat met mijn handen: ik brei verder aan een muts voor mijn neefje. Froukje tegenover me pakt iets uit haar tas: een 3D-breiring die ze thuis heeft gemaakt met haar printer om de vingers van handschoenen makkelijk te breien. Ze wil me zo ook wel de breimachine laten zien! Ik zeg dat ik dat heel lief vind, maar dat ik vandaag wat anders wil doen. Eigenlijk heb ik geen idee wat. Er is hier zoveel te doen. En ik weet nog niet wat ik zomaar mag pakken.  Maar als het busje met een paar andere deelnemers aankomt met Holly & Reinier, die ook uit mijn dorp komen en zijn opgehaald, zie ik al hoe dit gaat: begeleidster Elena vertelt aan Holly wat ze kan doen, ze heeft het blijkbaar nodig. We zitten nog wat, maar Reinier gaat juist gelijk het atelier in om...
Een reactie posten
Meer lezen

Maart roert zijn staart, april doet wat-ie wil…

Ik hoor mezelf aan de telefoon zeggen ‘het is allemaal zo spannend nu’ en ik denk: nú? Het is al anderhalf jaar hartstikke spannend. En het duurt maar en het duurt maar. Vorige week wilde ik eindelijk weer eens een stukje schrijven. Over de helse maand die maart was geweest, en dat ik deze maand positief start met het afronden van een werkproject en positief eindig met een vakantie - ik had het stukje “Maart roert zijn staart, april doet wat ik wil” willen noemen. In de handleiding van ‘Lottes hersenletsel’ staat met dikke letters: structuur dient te allen tijde worden nagestreefd  en anticiperen moet je leren als je met Lotte wilt communiceren - nou ja, bij wijze van spreken dan. Er zijn nog steeds NAH-gespecialiseerde hulpverleners die daar hun handen aan branden. Die zonder vooraankondiging zeggen ‘oh ja, dit is onze laatste afspraak want je traject is afgelopen’. Die een vage inschatting van een vervolg geven, terwijl er een harde lijn bestáát. Ik was zelf ook geen b...
3 reacties
Meer lezen

Flarden van een ziektebeeld

Ik wilde dat het nooit gebeurd was. Februari 2010, 21 jaar Al een aantal weken ben ik grieperig. Althans: een paar dagen per week heb ik knallende koppijn en ben ik koortsig, algehele malaise. Als donderslag bij heldere hemel is het op andere dagen voorbij. Ik werk aan de opzet van mijn scriptie, maar krijg er met zo weinig regelmaat geen vaart in. Ik lig op de bank in de woonkamer van mijn ouders. Het vriendje van mijn zusje lacht me uit. Het voelt ook wel een beetje gek: zoveel pijn hebben van het licht, dat je met een laken over je hoofd ligt. Alsof je zo uit het mortuarium gerold bent. Het daglicht is te fel, ik ben steeds gesloopt. Ik denk aan migraine, maar dat is het niet. Dat ken ik al. Dit niet. Ik zit naast mijn moeder in de auto, op weg naar de huisarts. Niet voor de eerste keer. Ik blijf maar spugen, er staat een vierkant geel Duplo-opbergemmertje tussen mijn benen. Als ik al mijn eten uit heb gespuugd, blijf ik overgeven. Gal, mijn ingewanden komen er haast uit....
2 reacties
Meer lezen