Doorgaan naar hoofdcontent

Shame is a soul eating emotion

Vannacht lag ik wakker.
Ik las mijn boek uit, deed een slaapoefeningetje en opééns verscheen er een spookje* in mijn hoofd.
Wat is er eigenlijk met mij aan de hand? Hoe ziek ben ik nu eigenlijk echt? Kan ik niet gewoon morgen gaan solliciteren?

Soms snap ik niet wat er met me aan de hand is. Ik ben snel moe, ja, en ik heb geen werk nu, nee, en ergens tussen een werkend bestaan en nu is er iets mis gegaan, maar wat ook alweer? En hoe leg ik dan uit aan anderen wat er speelt als ik het zelf al niet eens helder zie?

Ik schaamde me vannacht opeens kapot. Dat ik financieel nauwelijks iets bij kan dragen aan dit huishouden. Dat ik altijd iets heb, of ik nou lui ben of hyper of dingen vergeet of overal controle over wil hebben, er hangen overal lijstjes die ik de helft van de tijd vergeet te gebruiken, ik ben toch niet fysiek gehandicapt dat ik geen klusje in huis afmaak?!

Ik schaamde me kapot en tegelijkertijd wist ik heel rationeel: ik heb het gedaan, normaal doen. Geld verdienen. Een leven leven zoals dat van je verwacht wordt. Maar juist daar ging ik kapot aan, want ik ben ziek, dat staat zwart op wit.

Ik werk aan alle kanten keihard om de perfecte balans te vinden. En als ik die dan, zo heel af en toe, benader, dan blijkt toch dat ik ergens hulp nodig heb. Als ik werk, heb ik een saai sociaal leven, en thuis hulp nodig om overzicht in de administratie te houden. En werk heb ik nodig om mezelf uit te blijven dagen. Niet teveel, want dan donder ik weer om. Maar juist als het goed gaat, voel ik die grens niet meer. En dan snap ik niet meer waarom ik mezelf ziek mag noemen.

Dat is heel streng voor mezelf. Streng en onrechtvaardig. Regelgeving is soms ook onrechtvaardig. Wat heb ik een geluk met alle lieve mensen om me heen die, verre van streng, soms beter dan ik zien hoe fragiel alles is, die me eraan herinneren dat ik me echt nergens voor hoef te schamen.

* Na drukke dagen ben ik overprikkeld. Ik slaap dan goed in, maar word midden in de nacht wakker met een lijf dat vol op spanning staat. Dan gaat het spoken...

Reacties

Populaire posts van deze blog

Atelier

Voor de tweede keer ga ik op donderdagochtend aan de lange eettafel met het croissantjestafelzeil zitten. Dit keer heb ik een bezigheid van thuis meegenomen, want vorige keer zat ik te wachten tot iedereen binnen kwam. Ik doe ondertussen wat met mijn handen: ik brei verder aan een muts voor mijn neefje. Froukje tegenover me pakt iets uit haar tas: een 3D-breiring die ze thuis heeft gemaakt met haar printer om de vingers van handschoenen makkelijk te breien. Ze wil me zo ook wel de breimachine laten zien! Ik zeg dat ik dat heel lief vind, maar dat ik vandaag wat anders wil doen. Eigenlijk heb ik geen idee wat. Er is hier zoveel te doen. En ik weet nog niet wat ik zomaar mag pakken.  Maar als het busje met een paar andere deelnemers aankomt met Holly & Reinier, die ook uit mijn dorp komen en zijn opgehaald, zie ik al hoe dit gaat: begeleidster Elena vertelt aan Holly wat ze kan doen, ze heeft het blijkbaar nodig. We zitten nog wat, maar Reinier gaat juist gelijk het atelier in om...

Huizenjacht

 Voor een dubbeltje op de eerste rij... dat willen we allemaal wel, toch? • een knetterkapot prikkelfilter en maar gedeeltelijk arbeidsgeschikt. Daardoor ben ik veel thuis. Daardoor heb ik extra last van overlast (vooral geluid). • afhankelijker van mijn omgeving dan gezonde mensen, omdat ik zeer wisselende energie heb. Meestal sta ik op met een batterij van 20% en moet ik overdag nog rusten. Daarnaast heb ik te weinig geld om alles uit te besteden. • in ieder geval een treinstation in het dorp. Door mijn beperkingen kan ik zeer weinig autorijden (heb dus ook geen auto). Energiegebrek zorgt ervoor dat lange afstanden fietsen niet vanzelfsprekend zijn. We hebben geen kinderen. Daardoor komen we niet in aanmerking voor veel woningen in een dorpje. Er zijn ook kleinere woningen die rust waarborgen. Maar die worden gereserveerd voor senioren. Dat zijn vaak echt de perfecte woningen voor ons: rustig, geen buren met kinderen, een tuintje, grote slaapkamer(s) zodat ik thuis lekker kan knu...

De romp is oké

Op bed na het douchen, met mijn handdoek nog om. Want vandaag is douchen al een hele prestatie. Afdrogen lukte half, en nu lig ik hier. Heel vaak gaat het beter dan ooit. Rust hier, ruimte, ik voel me veilig en niet meer vastgezet in een hokje. Ik kan prikkels opzoeken en vermijden wanneer ik daar behoefte aan heb. Beiden zijn nodig voor balans in mijn hoofd en lijf. Maar vorige week ging er wat mis in het ziekenhuis. Daarna had ik twee keer een afspraak op een nieuwe plek, met nieuwe mensen, nieuwe ideeën. Allemaal leuk en aardig, maar om vervolgens een dag veel auto te moeten rijden, een migraine-aanval te counteren en nog een uitje te hebben met vrienden... Deze week was te veel, denk ik. Ik lig op bed en bij het rustig in- en uitademen voel ik dat het in mijn romp goed zit. Ik ben oké. Dit is geen migraine. Mijn hoofd bonkt, mijn kaken trekken, m'n ledematen tintelen en doen soms pijn. We zouden zo de deur uit gaan, naar familie. Maar als ik nu doorzet, is het morgen gewoon wee...