Doorgaan naar hoofdcontent

Breakdown

Behalve kwetsbaar, ben ik een van de sterkste personen die ik ken. Al is het alleen al omdat ik niet van opgeven weet.
Doordat ik menig storm heb moeten doorstaan, weet ik dat ik diepe wortels heb en een sterke stam. Wanneer mijn takken beginnen te kraken, weet ik wat ik moet doen - of dat nou zelfkennis is of hulp inroepen.

De afgelopen anderhalf jaar heb ik heel hard gewerkt. Aan een nieuw leven, dat langer vol te houden is dan het leven waarin ik NAH negeerde. Dat leven bestond uit piekbelasting, depressies, migraines, blessures.

Kiezen voor een nieuw leven doe je niet zomaar. Het kost moed. En tijd.
Ik heb heel intensief gerevalideerd. Daarna heb ik een loopbaantraining gevolgd. En nu ben ik bijna 20 weken aan het werk. Ik bouw uren op en alles lijkt van de buitenkant vooruit te gaan.

Maar het duurt zó lang. En het levert zo weinig op. Elke keer als ik me weer ergens voor inzet (hoe zit het met mijn uitkering, hoe zit het met mijn arbeidsperspectieven, hoe zit het met mijn belastbaarheid, hoe krijg ik het financieel rond) komen er weer meer vragen tevoorschijn in plaats van antwoorden.

Ik weet van mezelf dat ik heel sterk ben. Maar ik merk dat ik aan het opgeven ben. Dat het te lang duurt. Het voelt alsof het echt niks uitmaakt of ik nou wel of niet mijn best doe om goed geholpen te worden, om nieuwe dingen op werk uit te proberen en ga zo maar door.
Het bericht dat ik het beste tot september nog geen werk kan gaan zoeken, heeft wel de meeste grond onder mijn voeten weggeslagen.

Door alle onzekerheid en het tegenovergestelde van een beloningssysteem kost alles steeds meer energie. Ik raak van de kleinste dingen nu van slag, waar ik een tijd écht groeide en zelfbewust was. Maar mijn lontje is bijna op en ik weet niet waar ik motivatie vandaan moet halen.

Ik ben een hoogopgeleide, jonge vrouw van 30 die met een hersenbeschadiging toch nog een universitaire bachelor heeft afgemaakt, zeven jaar voor de klas heeft gestaan, daarnaast meer dan een halve master deeltijd heeft gedaan, met sport en een sociaal leven ernaast. En nu lukt er opeens niks meer.

Dit kan het toch niet zijn? Wat kan ik méér doen? Waarom werkt het niet een keertje mee?

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Atelier

Voor de tweede keer ga ik op donderdagochtend aan de lange eettafel met het croissantjestafelzeil zitten. Dit keer heb ik een bezigheid van thuis meegenomen, want vorige keer zat ik te wachten tot iedereen binnen kwam. Ik doe ondertussen wat met mijn handen: ik brei verder aan een muts voor mijn neefje. Froukje tegenover me pakt iets uit haar tas: een 3D-breiring die ze thuis heeft gemaakt met haar printer om de vingers van handschoenen makkelijk te breien. Ze wil me zo ook wel de breimachine laten zien! Ik zeg dat ik dat heel lief vind, maar dat ik vandaag wat anders wil doen. Eigenlijk heb ik geen idee wat. Er is hier zoveel te doen. En ik weet nog niet wat ik zomaar mag pakken.  Maar als het busje met een paar andere deelnemers aankomt met Holly & Reinier, die ook uit mijn dorp komen en zijn opgehaald, zie ik al hoe dit gaat: begeleidster Elena vertelt aan Holly wat ze kan doen, ze heeft het blijkbaar nodig. We zitten nog wat, maar Reinier gaat juist gelijk het atelier in om...
Een reactie posten
Meer lezen

Maart roert zijn staart, april doet wat-ie wil…

Ik hoor mezelf aan de telefoon zeggen ‘het is allemaal zo spannend nu’ en ik denk: nú? Het is al anderhalf jaar hartstikke spannend. En het duurt maar en het duurt maar. Vorige week wilde ik eindelijk weer eens een stukje schrijven. Over de helse maand die maart was geweest, en dat ik deze maand positief start met het afronden van een werkproject en positief eindig met een vakantie - ik had het stukje “Maart roert zijn staart, april doet wat ik wil” willen noemen. In de handleiding van ‘Lottes hersenletsel’ staat met dikke letters: structuur dient te allen tijde worden nagestreefd  en anticiperen moet je leren als je met Lotte wilt communiceren - nou ja, bij wijze van spreken dan. Er zijn nog steeds NAH-gespecialiseerde hulpverleners die daar hun handen aan branden. Die zonder vooraankondiging zeggen ‘oh ja, dit is onze laatste afspraak want je traject is afgelopen’. Die een vage inschatting van een vervolg geven, terwijl er een harde lijn bestáát. Ik was zelf ook geen b...
3 reacties
Meer lezen

Flarden van een ziektebeeld

Ik wilde dat het nooit gebeurd was. Februari 2010, 21 jaar Al een aantal weken ben ik grieperig. Althans: een paar dagen per week heb ik knallende koppijn en ben ik koortsig, algehele malaise. Als donderslag bij heldere hemel is het op andere dagen voorbij. Ik werk aan de opzet van mijn scriptie, maar krijg er met zo weinig regelmaat geen vaart in. Ik lig op de bank in de woonkamer van mijn ouders. Het vriendje van mijn zusje lacht me uit. Het voelt ook wel een beetje gek: zoveel pijn hebben van het licht, dat je met een laken over je hoofd ligt. Alsof je zo uit het mortuarium gerold bent. Het daglicht is te fel, ik ben steeds gesloopt. Ik denk aan migraine, maar dat is het niet. Dat ken ik al. Dit niet. Ik zit naast mijn moeder in de auto, op weg naar de huisarts. Niet voor de eerste keer. Ik blijf maar spugen, er staat een vierkant geel Duplo-opbergemmertje tussen mijn benen. Als ik al mijn eten uit heb gespuugd, blijf ik overgeven. Gal, mijn ingewanden komen er haast uit....
2 reacties
Meer lezen