Doorgaan naar hoofdcontent

Luisteren

Ik luister niet zo vaak podcasts. Ik geloof dat ik niet zo goed ben in het luisteren naar iets dat niet echt hier is. Bij luisterboeken haak ik na tien minuten gewoon af, terwijl ik van verhalen houd: ik kan niet meer opletten. En het allerergste is dat ik de online vergaderingen van mijn werk ook moeilijk kan volgen op de momenten dat anderen een verhaal afsteken - dat is dus het grootste deel van de tijd. Alsof de vibraties van de lucht om me heen nodig zijn om informatie niet alleen mijn oren te laten bereiken, maar ook mijn hersenen. Ik moet dan heel actief meedoen: notuleren (veel te intensief voor mijn hoofd) of zelf ook bijdragen (leuk, maar dan voel ik me weer zo aanwezig).

Is dat een hersenletselding? Ik weet het niet. Bellen kan ik wel, heel gezellig en "echt" vind ik dat zelfs, maar de wereld om me heen lijkt dat te vinden van videobellen. En dat bezorgt mij dan weer veel prikkels. Met een beetje moeheid erbij heb ik ook al meermaals mijn telefoon uit mijn handen laten vallen tijdens het beeldbellen.

Ach, ik vind het een lastige tijd voor menselijk contact. Af en toe bel ik iemand, en verder ben ik teruggeschakeld op ouderwets bezoeken. Er gaat niets boven iemand in de ogen kunnen kijken, allebei echt aanwezig zijn, en een activiteit delen op locatie - of dat nou thee drinken of wandelen is. En dat gaat allemaal voorzichtig, en dat moet het dan maar zijn.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Atelier

Voor de tweede keer ga ik op donderdagochtend aan de lange eettafel met het croissantjestafelzeil zitten. Dit keer heb ik een bezigheid van thuis meegenomen, want vorige keer zat ik te wachten tot iedereen binnen kwam. Ik doe ondertussen wat met mijn handen: ik brei verder aan een muts voor mijn neefje. Froukje tegenover me pakt iets uit haar tas: een 3D-breiring die ze thuis heeft gemaakt met haar printer om de vingers van handschoenen makkelijk te breien. Ze wil me zo ook wel de breimachine laten zien! Ik zeg dat ik dat heel lief vind, maar dat ik vandaag wat anders wil doen. Eigenlijk heb ik geen idee wat. Er is hier zoveel te doen. En ik weet nog niet wat ik zomaar mag pakken.  Maar als het busje met een paar andere deelnemers aankomt met Holly & Reinier, die ook uit mijn dorp komen en zijn opgehaald, zie ik al hoe dit gaat: begeleidster Elena vertelt aan Holly wat ze kan doen, ze heeft het blijkbaar nodig. We zitten nog wat, maar Reinier gaat juist gelijk het atelier in om...
Een reactie posten
Meer lezen

Maart roert zijn staart, april doet wat-ie wil…

Ik hoor mezelf aan de telefoon zeggen ‘het is allemaal zo spannend nu’ en ik denk: nú? Het is al anderhalf jaar hartstikke spannend. En het duurt maar en het duurt maar. Vorige week wilde ik eindelijk weer eens een stukje schrijven. Over de helse maand die maart was geweest, en dat ik deze maand positief start met het afronden van een werkproject en positief eindig met een vakantie - ik had het stukje “Maart roert zijn staart, april doet wat ik wil” willen noemen. In de handleiding van ‘Lottes hersenletsel’ staat met dikke letters: structuur dient te allen tijde worden nagestreefd  en anticiperen moet je leren als je met Lotte wilt communiceren - nou ja, bij wijze van spreken dan. Er zijn nog steeds NAH-gespecialiseerde hulpverleners die daar hun handen aan branden. Die zonder vooraankondiging zeggen ‘oh ja, dit is onze laatste afspraak want je traject is afgelopen’. Die een vage inschatting van een vervolg geven, terwijl er een harde lijn bestáát. Ik was zelf ook geen b...
3 reacties
Meer lezen

Schooljaarcyclus

Het schooljaar is een cyclus. Het ritme van een jaar, waarin veel bezigheden hun eigen plek hebben. Na een lange lome zomer volgen de eerste hete weken in een lokaal, kennismakingen, botsingen, verzoeningen, een paar dagen project en dan een week uitrusten van een immer hectische start. Daarna worden de dagen donkerder. Rond de jaarwisseling blijkt dat er nog even hard aan moet worden getrokken en daarom is ook de vakantie weer zeer welkom; ook omdat het nieuwe kalenderjaar start met toetsweken, de graadmeter voor de tweede helft van het jaar. Krokusvakantie, en dan volgt meestal een splitsing. Sommigen willen er nog vol voor gaan, anderen gooien de handdoek in de ring. School wordt belangrijker, of juist andere zaken, dan volgen er strenge gesprekken, soms bij voorbaat al tevergeefs. Er wordt een hoop besproken in de klas, soms praten docenten daarin mee. In het voorjaar een paar rommelige weken - Pasen, Hemelvaart, Pinksteren - en als je dan écht alle structuur verloren denkt te zijn...
2 reacties
Meer lezen