Ja, ik heb (weer) een baan!

Ik zit wat te breien - dat kan ik sinds kort - op de bank, onder een dekentje, met een kop thee erbij en muziek in mijn oren.
Rustiek tafereel, zo lijkt het. Ware het niet dat het twee uur 's nachts is en ik op deze manier probeer mezelf niet wakkerder te maken dan ik al lag. Iets doen zorgt ervoor dat ik niet ga liggen malen; mijn geliefde grapt vaak tegen vrienden dat ik om drie uur de afwas doe, maar dat is soms ook gewoon echt waar.
En het helpt, hoor. Na een afwas of een paar toeren breien ga ik weer naar bed en slaap ik makkelijker in.

Dat is allemaal niks nieuws wat betreft de afgelopen twee jaar. Het is een standaard geworden na een overprikkelde dag. Nou ben ik steeds beter in overprikkeling voorkomen, dus slaap ik ook stukken beter. En soms heb ik pillen. Er bestaan geen medicijnen tegen hersenletsel, maar soms heb ik toch wel baat bij angstremmers of een slaappil. Sporadisch. Het is wat het is.

Vandaag kwam de overprikkeling, anders dan de meeste keren de afgelopen twee jaar, van een positieve wending in mijn leven: ik tekende weer een contract voor een betaalde baan.

Tweeënhalf jaar geleden meldde ik me na overleg met de neuroloog - ik had steeds vaker migraine - terug bij de revalidatiearts. Het was het begin van een enorme rollercoaster. Ik dacht er gewoon naast te kunnen werken, naast die "opfriscursus" revalidatie. Ik ging finaal onderuit. Ik gok nu, twee jaar later, dat daarnaast een flinke burn-out speelde, maar ik had harder dan ooit te maken met de rem van mijn lijf en vooral van mijn hoofd. Ik moest toegeven dat mijn hersenletsel me volledig lam kon leggen als ik er niet naar ging leven.

Het was één groot rouwproces én groeiproces tegelijk. Verwarrend.

Jazzy little lizard steps werd het credo. Twee stappen vooruit betekende soms één stap achteruit, maar soms ook gewoon weer twee. Of drie. Het was een wonder als het überhaupt vooruit ging. Ik probeerde niet bezig te zijn met een toekomst, maar als ik inmiddels iets over mezelf heb geleerd, is dat onzekerheid me nekt. Duidelijkheid over de dag van morgen heb ik nodig om vandaag te kunnen ontspannen. En ontspanning heb ik nodig om te kunnen functioneren.

Nou goed, om dit lange verhaal niet nog langer te maken dan het al is: ik ben trots op hoe ik het voor elkaar heb gebokst. Ik heb zelf vier fantastische werkervaringsplekken geregeld, bij problemen heb ik steeds zelf en op tijd hulp ingeschakeld, maar ook uitgeschakeld waar dat beter was. De afgelopen twee jaar reïntegreren waren keihard werken op werkelijk álle vlakken, maar dan met de hand op de knip. Ik gun het niemand, maar de kracht die je in jezelf vindt onder zware omstandigheden is wel een groot geschenk.

Onderweg waren er (naast critici) steeds mensen die me vertelden dat ze vertrouwen hadden in mijn aanpak, in mij. Oud-collega's, teamgenoten, revalidatietherapeuten, vrienden, familie, artsen, de (tijdelijke) collega's op werkervaringsplekken, mijn ambulant begeleider, mijn zusje, zwager, ouders en geliefde: als er niet steeds was gezegd dat ik er op mocht vertrouwen dat ik zelf goede keuzes kan maken, was ik half niet zo sterk geweest.

Dan had ik nooit durven dromen, laat staan hopen, laat staan solliciteren, op een baan als deze. En dan had ik 'm dus ook nooit gehad.

Dit hersenletsel is niet over, het gaat niet over, en terugkeren op de werkvloer zal de laatste horde niet zijn, maar het schept vertrouwen en rust dat dit voor nu gelukt is. Ik heb ook meer dan eens wakker gelegen van andere scenario's, en het doet me goed dat mijn positieve inzet nu zijn vruchten afwerpt.

Tijd voor een taartje morgen, en voor nu een goede nachtrust.