Doorgaan naar hoofdcontent

Life is 10% what happens to you and 90% how you react to it...

... en dan bestaat er nog zoiets als zwaartekracht.

Pissig kan ik worden van motivational quotes.

Ik dacht dat ik anticipeerde, ik had de route uitgestippeld en 100 wegblokkades ingecalculeerd, en toch vloog ik deze week gigantisch uit de bocht.

Twee weken geleden was het Sinterklaas, en in mijn vorige stukje lees je wat dat deed met mijn energielevel. Drukte, chaos, non-structuur... vorige week had een week van orde moeten zijn.

Vorige week zondag keepte ik een wedstrijdje zaalhockey. Ik keep al 20 jaar regelmatig, dus tot zover niks raars. Alleen die zondag viel ik verkeerd, en daardoor had ik vorige week veel pijn, veel stress (wat is er aan de hand? Alles knakt! Ik kan mijn arm niet optillen!) en in mijn hoofd was het wederom chaos. Elke dag met zo'n 40% energie wakker geworden, ver in de min weer naar bed 's avonds...

Afgelopen weekend raakte ik volledig van streek. Ik doe zo mijn best om alles te plannen! Om te voorkomen dat ik meer dan nodig energie verlies. Ik zet wekkers en klokjes. Ik ben de junkie van de lijstjes. Ik ga naar buiten en ik ga naar bed. Ik ga naar vrienden en ik haak op de bank. Alles denk ik uit in energiepakketjes: dit exemplaar is zwaar, dit is licht, is dit balans?

Van streek dus: pillen erin. Ik haat het als ik pillen moet nemen. Ik haat het, omdat ik mijn paniek zélf wil kunnen doorstaan. Ik haat het, omdat pillen nemen een teken is dat ik het niet in de hand heb. Terwijl mijn levenswerk is om mijn energie in de hand te houden.

Van streek dit weekend, dus met 10-0 achterstand de week in. Een vreemde week omdat er op kantoor dingen afgerond worden in verband met kerst. Dus er is minder werk. Dus ik heb minder afleiding van mijn chaos. En minder structuur. Die moet ik weer zelf vormgeven...

Ik mailde mijn coach gisteren dat niemand het aan me ziet (behalve mijn vriendin die halve nachten maakt), maar dat ik niet goed slaap, dat ik meer pillen neem, dat ik zo moe ben en dat kerst nog moet komen en dat ik alle onzekerheid zo zwaar vind. Ze mailde begripvol:

"Het is knap dat je het zo duidelijk aangeeft. Immers je oogt een stuk flexibeler en energieker vaak dus je grens aangeven is heel belangrijk."

Misschien verwacht je nu een happy end. Maar na stress, na van streek, volgt, indien er niet snel weer zekerheid volgt, een enorme orkaan in mijn hoofd. Vannacht lag ik wakker met migraine. Vandaag raast
die voort, het enige wat ik kan is op de bank liggen.

Het lastige is: hoe nu verder? Alles afzeggen geeft rust, maar ook geen vastigheid. Afspraken geven vastigheid, maar kosten ook energie. En die is ver te zoeken.

Life is 10% what happens to you and 90% how you react to it... en soms vlieg je gewoon uit de bocht.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Atelier

Voor de tweede keer ga ik op donderdagochtend aan de lange eettafel met het croissantjestafelzeil zitten. Dit keer heb ik een bezigheid van thuis meegenomen, want vorige keer zat ik te wachten tot iedereen binnen kwam. Ik doe ondertussen wat met mijn handen: ik brei verder aan een muts voor mijn neefje. Froukje tegenover me pakt iets uit haar tas: een 3D-breiring die ze thuis heeft gemaakt met haar printer om de vingers van handschoenen makkelijk te breien. Ze wil me zo ook wel de breimachine laten zien! Ik zeg dat ik dat heel lief vind, maar dat ik vandaag wat anders wil doen. Eigenlijk heb ik geen idee wat. Er is hier zoveel te doen. En ik weet nog niet wat ik zomaar mag pakken.  Maar als het busje met een paar andere deelnemers aankomt met Holly & Reinier, die ook uit mijn dorp komen en zijn opgehaald, zie ik al hoe dit gaat: begeleidster Elena vertelt aan Holly wat ze kan doen, ze heeft het blijkbaar nodig. We zitten nog wat, maar Reinier gaat juist gelijk het atelier in om...
Een reactie posten
Meer lezen

Maart roert zijn staart, april doet wat-ie wil…

Ik hoor mezelf aan de telefoon zeggen ‘het is allemaal zo spannend nu’ en ik denk: nú? Het is al anderhalf jaar hartstikke spannend. En het duurt maar en het duurt maar. Vorige week wilde ik eindelijk weer eens een stukje schrijven. Over de helse maand die maart was geweest, en dat ik deze maand positief start met het afronden van een werkproject en positief eindig met een vakantie - ik had het stukje “Maart roert zijn staart, april doet wat ik wil” willen noemen. In de handleiding van ‘Lottes hersenletsel’ staat met dikke letters: structuur dient te allen tijde worden nagestreefd  en anticiperen moet je leren als je met Lotte wilt communiceren - nou ja, bij wijze van spreken dan. Er zijn nog steeds NAH-gespecialiseerde hulpverleners die daar hun handen aan branden. Die zonder vooraankondiging zeggen ‘oh ja, dit is onze laatste afspraak want je traject is afgelopen’. Die een vage inschatting van een vervolg geven, terwijl er een harde lijn bestáát. Ik was zelf ook geen b...
3 reacties
Meer lezen

Flarden van een ziektebeeld

Ik wilde dat het nooit gebeurd was. Februari 2010, 21 jaar Al een aantal weken ben ik grieperig. Althans: een paar dagen per week heb ik knallende koppijn en ben ik koortsig, algehele malaise. Als donderslag bij heldere hemel is het op andere dagen voorbij. Ik werk aan de opzet van mijn scriptie, maar krijg er met zo weinig regelmaat geen vaart in. Ik lig op de bank in de woonkamer van mijn ouders. Het vriendje van mijn zusje lacht me uit. Het voelt ook wel een beetje gek: zoveel pijn hebben van het licht, dat je met een laken over je hoofd ligt. Alsof je zo uit het mortuarium gerold bent. Het daglicht is te fel, ik ben steeds gesloopt. Ik denk aan migraine, maar dat is het niet. Dat ken ik al. Dit niet. Ik zit naast mijn moeder in de auto, op weg naar de huisarts. Niet voor de eerste keer. Ik blijf maar spugen, er staat een vierkant geel Duplo-opbergemmertje tussen mijn benen. Als ik al mijn eten uit heb gespuugd, blijf ik overgeven. Gal, mijn ingewanden komen er haast uit....
2 reacties
Meer lezen