Doorgaan naar hoofdcontent

Dis

Ha lieve fam,
Vandaag ging ik na een paar uur weg bij de kerstlunch. Dat vind ik jammer, omdat ik graag dingen helemaal meemaak.
Maar ik heb dit jaar geleerd dat er meer gevolgen zijn van mijn hersenletsel dan ik ooit dacht. Dat die gevolgen levenslang zijn en dat ik er beter nu dan later mee kan leren leven.
Het was geen gemakkelijk jaar. Weer naar de revalidatie, een zekere baan opzeggen, je beperkingen (Het Monster) in de ogen aankijken.
Ik vind eindelijk rust. Alleen... sommige dingen "horen" bij het leven: borrels met familie, bruiloften, feesten...
Ik geniet van feestelijkheden, maar ik moet er ook veel voor inleveren. Mijn filter is kapot waardoor geluid en licht en andere prikkels hard binnenkomen. De gevolgen lijken op een flinke kater, elke keer weer. Ik kan me moeilijk concentreren op gesprekken. Ik slaap slecht na alle inspanningen die feestelijkheden kosten.
Dat is de reden dat ik eerder ben vertrokken. Ik kies ervoor om te komen: ik wil graag dingen blijven doen die deel van het leven uitmaken, ik wil me er niet aan onttrekken. Maar ik ga ook eerder, want ik vind een kater van één dag meer dan genoeg.
Overigens zou ik ook kunnen vragen of jullie maatregelen willen treffen: muziek uit, niet bovenop me duiken, niet te lange gesprekken met me voeren, het licht dimmen, minder kerstlichtjes...
Maar ik tref zelf al maatregelen: oordopjes in, af en toe ga ik even ergens afgezonderd zitten, ik probeer gesprekken te rouleren, drink geen alcohol, ga af en toe met de rokers buiten staan om me te onttrekken. Die dingen merken jullie niet. Ik ben er expert in geworden. Net als dat jullie niet aan me merken hoe fijn ik het vind om bij jullie te zijn, maar ook hoeveel energie zoiets me kost. Hoeveel verdriet dat me doet.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Atelier

Voor de tweede keer ga ik op donderdagochtend aan de lange eettafel met het croissantjestafelzeil zitten. Dit keer heb ik een bezigheid van thuis meegenomen, want vorige keer zat ik te wachten tot iedereen binnen kwam. Ik doe ondertussen wat met mijn handen: ik brei verder aan een muts voor mijn neefje. Froukje tegenover me pakt iets uit haar tas: een 3D-breiring die ze thuis heeft gemaakt met haar printer om de vingers van handschoenen makkelijk te breien. Ze wil me zo ook wel de breimachine laten zien! Ik zeg dat ik dat heel lief vind, maar dat ik vandaag wat anders wil doen. Eigenlijk heb ik geen idee wat. Er is hier zoveel te doen. En ik weet nog niet wat ik zomaar mag pakken.  Maar als het busje met een paar andere deelnemers aankomt met Holly & Reinier, die ook uit mijn dorp komen en zijn opgehaald, zie ik al hoe dit gaat: begeleidster Elena vertelt aan Holly wat ze kan doen, ze heeft het blijkbaar nodig. We zitten nog wat, maar Reinier gaat juist gelijk het atelier in om...
Een reactie posten
Meer lezen

Maart roert zijn staart, april doet wat-ie wil…

Ik hoor mezelf aan de telefoon zeggen ‘het is allemaal zo spannend nu’ en ik denk: nú? Het is al anderhalf jaar hartstikke spannend. En het duurt maar en het duurt maar. Vorige week wilde ik eindelijk weer eens een stukje schrijven. Over de helse maand die maart was geweest, en dat ik deze maand positief start met het afronden van een werkproject en positief eindig met een vakantie - ik had het stukje “Maart roert zijn staart, april doet wat ik wil” willen noemen. In de handleiding van ‘Lottes hersenletsel’ staat met dikke letters: structuur dient te allen tijde worden nagestreefd  en anticiperen moet je leren als je met Lotte wilt communiceren - nou ja, bij wijze van spreken dan. Er zijn nog steeds NAH-gespecialiseerde hulpverleners die daar hun handen aan branden. Die zonder vooraankondiging zeggen ‘oh ja, dit is onze laatste afspraak want je traject is afgelopen’. Die een vage inschatting van een vervolg geven, terwijl er een harde lijn bestáát. Ik was zelf ook geen b...
3 reacties
Meer lezen

Flarden van een ziektebeeld

Ik wilde dat het nooit gebeurd was. Februari 2010, 21 jaar Al een aantal weken ben ik grieperig. Althans: een paar dagen per week heb ik knallende koppijn en ben ik koortsig, algehele malaise. Als donderslag bij heldere hemel is het op andere dagen voorbij. Ik werk aan de opzet van mijn scriptie, maar krijg er met zo weinig regelmaat geen vaart in. Ik lig op de bank in de woonkamer van mijn ouders. Het vriendje van mijn zusje lacht me uit. Het voelt ook wel een beetje gek: zoveel pijn hebben van het licht, dat je met een laken over je hoofd ligt. Alsof je zo uit het mortuarium gerold bent. Het daglicht is te fel, ik ben steeds gesloopt. Ik denk aan migraine, maar dat is het niet. Dat ken ik al. Dit niet. Ik zit naast mijn moeder in de auto, op weg naar de huisarts. Niet voor de eerste keer. Ik blijf maar spugen, er staat een vierkant geel Duplo-opbergemmertje tussen mijn benen. Als ik al mijn eten uit heb gespuugd, blijf ik overgeven. Gal, mijn ingewanden komen er haast uit....
2 reacties
Meer lezen